Senior – Part 14

రాత్రి రెండు గంటలు కావొస్తూంది. బిందు మాధవి అశాంతిగా అటూ, ఇటూ పక్క మీద ఒక సారి పొర్లింది. పక్కనే రాగిణి గుర్రు జలపాతం హోరులా వినిపిస్తోంది. రాగిణి తెలియక ముందు, ఆడవాళ్ళు అంత పెద్దగా గుర్రు పెడ్తారంటే బిందు మాధవి నమ్మిండేది కాదు.

Drawing roomలో షీల TV switch off చెయ్యకుండానే దాని ముందే అలా నిద్ర పోయినట్టుంది. MTV channel కామోసు, ఎవరో rap singer పాడుతున్న “I dunno what I want baby, how about ya, ya any better, baby?” అన్న పాట కర్ణ కఠోరంగా వినిపిస్తూంది.

అలాంటి వాతావరణం కూడా బిందు మాధవిని ఈ లోకానికి తీసుకు రాలేక పోయింది. ఆమె ఆలోచనలను రమణ రావు ఆక్రమించుకున్నాడు. గత ఒకటిన్నర సంవత్సరం, రమణ రావుతో పెనవేసుకుపోయిన పరిచయం ఆమెకు పదే పదే గుర్తుకొస్తూంది.

ముందు అందరిలానే ఆమె రమణ రావు చాలా దుడుకు స్వభావం కల వాడనుకుంది. కాని తరువాత, “పైన కఠినమనిపించును లోన వెన్న కనిపించును,” అని ఎవరో మహా కవి అన్నట్టు, అతను అంతర్గతంగా చాలా సున్నితమైన స్వభావం కలవాడు అని తెలుసుకుంది. ఆమె కళ్ళ ముందు ఎన్నో, ఎన్నెన్నో సంఘటనలు మెదులుతున్నాయి.

Supermarket సంఘటన:

బిందు మాధవిని, రమణ రావు groceriesకి తీసుకు వెళ్ళినప్పటి సంగతి ఇది. Cartలో groceries వేసుకుంటూ ఇద్దరూ ముందుకు నడుస్తున్నారు. Suddenగా రమణ రావు బిందు మాధవిని వదిలేసి గబగబా ముందుకు వెళ్ళాడు. ఒక్కక్షణం ఆమెకు ఏమీ అర్థం కాలేదు కానీ, తరువాత చూసింది. ఒక 70 ఏళ్ళవయసు గల ముసలావిడకు రమణ రావు సహాయం చేస్తున్నాడు.

ముసలామె రమణ రావు వైపు చూసి ఆప్యాయంగా, “You are such a nice young man! The Lord will be pleased with you,” అంది అతని భుజం తడుతూ. రమణ రావు ఉత్సాహంగా ఆమె cartని శరవేగంగా groceriesతో నింపేశాడు. ముసలామె ధోరణిలో కొద్దిగా మార్పు వచ్చింది. “Son, I don’t need that many!” అని protest చేసింది.

రమణ రావు అదేం పట్టించుకోకుండా తన పని తాను చేసుకుంటూ పోయాడు. తరువాత ముసలామెని తీసుకొని groceries checkout చేయించి, వాటిని ఆమె carలో సర్ది మరీ వచ్చాడు. దారి పొడుగూతా పాపం ఆవిడ గొణుగుతూనే వుంది. “Good Lord, when am I going to finish all these,” అని.

రమణ రావు లోపలికి వచ్చేసరికి బిందు మాధవి groceries ముగించింది. రమణ రావు అది చూసి నొచ్చుకున్నాడు. “Sorry బిందు మాధవి గారూ, కొద్ది సేపు wait చేయాల్సిండేది,” అన్నాడు బాధగా.”ఫర్లేదు రమణ బాబూ. కానీ, మీరిలా వేరే వాళ్ళకు groceries చేసి పెడుతూంటే మన groceries ఎప్పుడు అయ్యేది? అంత అవసరం ఉందంటారా?” నవ్వుతూ అడిగింది.

“అవసరం ఉందనే, ఈ గాలి మన కోసం వీస్తుందంటారా? అవసరం ఉందనే చందమామ చల్లని వెన్నెల కురిపిస్తూందంటారా? వదిలేయండి. ఈ ఒక్క 15 నిముషాలలో నాకు పోయేదేమి లేదు,” నిర్లక్ష్యంగా అన్నాడు రావు. బిందు మాధవి అతని వైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.

Advertisements
This entry was posted in Senior. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s