సరదా సరదా సిగరెట్టు

గణేశ్ ఇంటిలోకి అడుగు పెట్టి ఒకసారి తేరిపారా చూశాడు. హిండియా పీకిస్తాన్ మధ్య పరిస్థితులు ఎలాగైతే ఏమీ మారలేదో, అలానే ఇల్లు కూడా గత సంవత్సరం ఉన్నట్టుగానే ఉంది.

“అమ్మా,” అంటూ పిలవగానే పార్వతమ్మ గారు వంటింటి నుంచి వచ్చి, “నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాం రా. ఈ సారి ఎన్ని రోజులు ఉంటావు?” అని అడిగింది.

“ఎప్పటి లానే రెండు వారాలు ఉంటాను. ఇంతకీ నాన్న ఏడీ?”

“ఏముంది, ఆ దిక్కు మాలిన సిగరెట్లు అయిపోయాయట. అవి తెచ్చుకోవడానికి వీధి చివరకు వెళ్ళారు. త్వరలో వచ్చేస్తారులే.”

“ఆ సిగరెట్లే సరిహద్దు దగ్గర ఎముకలు కొరికే చలిలో ఎన్నో సార్లు తనను కాపాడాయి,” అనుకున్నాడ్ గణేశ్. కాని బయటకి చెప్తే పార్వతమ్మ గారు, “ఇక సిగరెట్లు తాగను అని నాకు మాటివ్వరా!” అని ఎక్కడ ఒట్టు వేయించుకుంటారో అని బయటకు మాత్రం చెప్ప లేదు. “ఏంటోనమ్మా, నాన్నకి ఈ అలవాటు ఎలా అయ్యిందో మరి,” అని మాత్రం అన్నాడు.

“నీ చిన్నప్పుడు మీ నాన్న గారు ఒక ఆరు నెలలు ఢిల్లీ డాలీలో పని చేశారు కద. బాగా చల్లగా ఉండడం వల్ల అలవాటు అయ్యాయట. అది ఆయన రీజనింగ్. అలా ఐతే,నువ్వు సరిహద్దు దగ్గరే కద డ్యూటీ చేసేది, నువ్వు మ్యానేజ్ చేయట్లేదా?” కోపంగా అన్నారు పార్వతమ్మ గారు.

గతుక్కుమన్నాడు గణేశ్, “ఆ, మరి మ్యానేజ్ చేస్తున్నాగా!” అన్నాడు తడబడుతూ.

అతని తడబాటు పట్టించుకోకుండా, పార్వతమ్మ గారు ఇంకా రెచ్చిపోయారు. “అలా ఐతే, మంచు కొండల్లో తపస్సు చేసుకునే మహా ఋషులు చుట్టలు కాలుస్తూ, గుప్పు గుప్పుమని పొగ వదులుతూ ఉండాలి,” అన్నారు కోపంగా.

“చుట్టలు కాల్చాల్సిన ఖర్మ వాళ్ళకేంటమ్మ, కావాలంటే అత్యంత ఖరీదైన సిగరెట్లే సృష్టించగలరు,” అని చెబ్దామనుకుని మళ్ళీ తన నోరు నొక్కేసుకున్నాడు గణేశ్.

అర్జెంట్‌గా మాట మార్చక పోతే లాభం లేదని, “ఇంతకీ వీరు గాడు ఎలా ఉన్నాడు. ధబీ ధబీలో లైఫ్ ఎలా ఉందట?” అని అడిగాడు.

“వాడికి తెలుసురా నువ్వొస్తున్నావని. కాల్ చేస్తాను అని చెప్పాడు,” అని పార్వతమ్మ గారు అంటూండగానే ఆవిడ సెల్ ఫోన్ మోగింది. చేసింది వీరభద్రనే.

“అమ్మా, గణేశ్ వచ్చేశాడా?” అన్న ప్రశ్న విని, “ఇక్కడే ఉన్నాడు, మాట్లడరా,” అంటూ ఫోన్ గణేశ్‌కి ఇచ్చారు ఆవిడ.

“ఎలా ఉన్నావురా, గణేశ్? ఆర్మీ లైఫ్ ఎలా ఉంది?” ఉత్సాహంగా అడిగాడు వీరభద్ర.

“మూడు ఫైరింగులు, ఆరు బార్డర్ క్రాసింగుల్లా ఉంది కాని, నువ్వేమన్నా వస్తున్నావా హిండియాకి? చూసి చాలా రోజులు అయ్యింది…”

“కుదరదు. నా పాస్‌పోర్ట్ మా కంపెనీ దగ్గర ఉంది. ఇంకో ఆరు నెల్ల వరకూ రాలేను.”

“అయితే, నీ ఫోన్లో కూడా వీడియో ఆప్షన్ ఉంది కద. కాస్త ఆన్ చేయ్యి. ఒక సారి నీ ముఖారవిందం చూస్తాను.”

“వద్దు. ఇప్పుడే నిద్ర లేచాను. చూశావంటే దడుచుకుని, మళ్ళీ బార్డర్ వైపు పరిగెడతావు.’

“అయితే వద్దులే!”

ఇంతలో శంకర్రావు గారు సిగరెట్లతో ఇంటిలోకి అడుగు పెట్టారు.

(ఇంకా ఉంది)

Advertisements
This entry was posted in అతుకుల బొంత. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s