అన్‌బేరెబుల్ టాక్ షో

“రండి రండి కేశవరావు గారు,” ఆహ్వానించారు శంకర్రావు గారు.

“మీరు ఈ రోజు ఎపిసోడ్‌లో బుజ్జి క్రిష్ణ గారు, తన అన్ బేరెబుల్ షోలో, సూర్య బాబు గారిని ఇంటర్‌వ్యూ చేస్తారు, కాబట్టి కలిసి చూద్దాం అని ఆహ్వానించారు కద, అందుకే వచ్చేశాను,” చెప్పారు కేశవరావు గారు.

“ఈ రోజు బుజ్జయ్య తన బావ గారిని కొన్ని సూటి ప్రశ్నలు అడుగుతాడట. బాబు గారికి కూడా చెప్పక తప్పదు. అసలు MTR గారు 1995లో పదవీచ్యుతుడైన వైనం గురించి సంచలనమైన నిజాలు బయట పడతాయని అందరు ఎదురూ చూస్తున్నారు.”

“ఇంక నేను ఆగలేను, టీవీ ఆన్ చేయండి!”

“అలాగే!”

అన్ బేరెబుల్ షో మొదలయ్యింది. బుజ్జి కృష్ణ ఎప్పటిలానే గ్రాండ్ ఎంట్రన్స్ ఇచ్చాడు. హుందాగా వేదిక మీదకి వస్తూ, “నేనెవరో మీకు తెలుసు, నా స్థానం మీ మనసు, మీ లాంటి అభిమానులు నాకు కంట్లో నలుసు!” అని ప్రకటించాడు. స్టూడియోలో ఉన్న ప్రేక్షకుల కరతాళ ధ్వనాలు మిన్ను ముట్టాయి.

ఒకరిద్దరు మరింత ఔత్సాహికులు చక చకా వేదికపైకి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, బుజ్జయ్య కాళ్ళు మొక్కబోయారు. బుజ్జి కృష్ణ ఒకరి తరువాత ఒకరిని తన లెఫ్ట్ లెగ్‌తో ఫెడీ ఫెడీమని తన్నాడు. కిందకి దొర్లుకుంటూ పోయిన వారిని మిగతా అభిమానులు వచ్చి చుట్టుముట్టి, బుజ్జయ్యతో దెబ్బలు తినే అదృష్టం కలిగినందుకు వారిని అభినందించారు.

“ఆహ ఏమి అభిమానం, ఎంత ఆదరణ! ఎన్ని జన్మలు ఎత్తితే ఈ భాగ్యం లభిస్తుంది చెప్పండి,” గద్గద స్వరంతో అన్నారు కేశవరావు గారు.

“నిజమేనండోయి!”

బుజ్జయ్య ఏమీ జరగనట్టే ప్రేక్షకుల వైపు తిరిగి, “ఈ రోజు మన మధ్యకి ఒక ప్రత్యేక అతిథి రాబోతున్నారు. ఆయన ఎవరో కాదు, నాకు బావ గారు, మీకు బాబు గారు, ఆయన పదవిలో లేడని మా కుటుంబమంతా భోరు, భోరు,” అన్నాడు.

చప్పట్లు.

సూర్య బాబు నాయుడు గారు రంగ ప్రవేశం చేశారు.

ఇద్దరూ ఆసీనులయ్యాక, “బావ గారూ, అన్ బేరెబుల్ షోకి స్వాగతం. మీరు మా ఇంటి అల్లుడయ్యే ముందు యవ్వనంలో, మీరు చేసిన మోస్ట్ రోమాంచకమైన, ఐ మీన్ రొమాంటిక్ పనేంటి?” మొదటి ప్రశ్న సంధించాడు బుజ్జి కృష్ణ.

“చాలా చేశాను, మీరు సినిమాల్లో చేశారు. మేము మీ సినిమాలు ఆడే హాళ్ళ వెనకాల చేశాము,” చిలిపిగా సమాధానమిచ్చారు బాబు గారు.

“భలే భలే! ఇంతకి మా చెల్లాయిని మీరు ఏమని పిలుస్తారు బావా?”

“పుష్ప అని పిలుస్తాను. పుష్ప అంటే ఫ్లవర్ అనుకునేవు. ఫైరు!”

మళ్ళీ చప్పట్లు.

ఇంతలో బాబు గారి అబ్బాయి, చిన బాబు శోకేశ్ కూడా ఎంటర్ అయ్యాడు. కార్యక్రమం మరింత రంజుగా తయారయ్యింది.

“మందలగిరిలో ఎం.ఎల్.యే.గా పోటీ చేసి ఓడిపోయావు. మరి అక్కడినుంచే తిరిగి ఎందుకు పోటీ చేస్తున్నావు?” ఇది శోకేశ్‌కి బుజ్జయ్య సంధించిన ప్రశ్న.

“చిన్నప్పుడు గోలీలాటలో ఎక్కడ మొత్తం పోగొట్టుకునే వాడినో, అక్కడే మళ్ళీ ఆడి గెలుచుకునే వాడిని, మావయ్య! అదే సెంటిమెంట్ ప్రకారం ఈ సారి కూడా అక్కడి నుంచే పోటీ చేస్తున్నా!”

“అది పులి బిడ్డంటే! మీ నాన్నను ఈ డ్రెస్ కాకుండా వేరే దుస్తుల్లో ఎప్పుడైనా చూశావా?”

“నాన్నారు నేను నిద్ర లేచే ముందే ప్రజా సేవకని బయలుదేరి వెళ్ళిపోయేవారు. నేను పడుకున్నాక తిరిగి వచ్చే వారట. కాబట్టి, అదే డ్రెస్ మాట దేవుడెరుగు, నాన్నారిని అసలు చూడ్డమే అపురూపం. ఏదో మీ షో దయ వల్ల ఈ రోజు ఇక్కడ చూస్తున్నాను.”

“మరే, బాబు గారు ప్రజా సేవ కోసమే పుట్టారు. ఆ, బావ గారు, మీకు ఒక కఠినమైన ప్రశ్న. మీ జీవితంలో తీసుకున్న అత్యంత కష్ట తరమైన నిర్ణయం ఏమిటి?”

సడన్‌గా స్టూడియోని నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. టీవీ చూస్తున్న మిత్రులిద్దరు కూడా ఊపిరి బిగబట్టారు.

“1995లో,” బాబు గారి కళ్ళల్లో తడి స్పష్టంగా కనిపించింది. “నీకు తెలుసుగా, కేవలం మన పార్టీని రక్షించాలన్న ఉద్దేశంతో MTR గారి కాళ్ళు పట్టుకుని బతిమాలాను. కానీ లాభం లేకపోయింది. ఇంతకు ముందు మీరు మీ ఫ్యాన్స్‌ని తన్నినట్టే ఆయన నన్నూ ఫెడీమని తన్నారు. అయినా ప్రాధేయ పడ్డాను. ఆయన వినలేదు. అందుకే ఇక తప్పని సరిగా రెండో సారి ఆయన్ని కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు ఈ సారి కాళ్ళు పట్టుకుని లాగేశాను.” భోరుమన్నారు బాబు గారు.

బుజ్జయ్య కూడా ఆగలేక ఏడ్చేశాడు.

“మిమ్మల్ని వ్యక్తిగా ఒక ప్రశ్న అడుగుతాను. ఆ రోజు మనం చేసింది తప్పంటారా?” ముక్కు ఎగ బీలుస్తూ అడిగారు బాబు గారు.

“ఆ రోజు నాకు గుర్తుంది బావా. ఇంకో కాలు పట్టి నేనూ లాగాను కద. తప్పు లేదు బావా, ముమ్మాటికి లేదు. మన తెగులు ప్రజలకోసం మన పార్టీ కోసం బా బా బా, ఆ మాత్రం త్యాగం చేయడం తప్పు లేదు బా!”

“మీకు తెలీనిదేముంది బుజ్జయ్య గారు, ఆయన నా ఆరాధ్య దైవం,” వణుకుతున్న గొంతుతో చెప్పాడు సూర్య బాబు నాయుడు.

“నాకు అంత కంటే ఎక్కువ,” ఘొల్లుమన్నాడు బుజ్జి కృష్ణ.

ఈ సారి స్టూడియోలో ఉన్న ప్రేక్షకులు కూడా గుక్క పట్టి ఏడ్చారు.

టీవీ ఆఫ్ చేస్తూ, “దీని వల్ల తెలిసింది, మనము బాబు గారిని బుజ్జయ్యని ఎంత అపార్థం చేసుకున్నమో! ఇన్ని రోజులూ, పచ్చి పదవీ దాహంతో, పిల్లనిచ్చిన మామని వెన్నుపోటు పొడిచి, ప్రజలు MTRకి కట్ట పెట్టిన అధికారాన్ని ఈయన నిర్దాక్షిణ్యంగా లాక్కున్నాడు అని అనుకున్నాను. పాపం కేవలం ప్రజల కోసం, పార్టీ కోసమట! చొచొచ్చో!” బాధగా అన్నారు శంకర్రావు గారు.

“అవును సుమండి! ఈ షో చూడ్డం వల్లే మనకు ఆ చారిత్రాత్మక నిజం తెలిసింది.”

Posted in 'కరెంట్' అఫైర్స్, అతుకుల బొంత | 8 Comments

టయన్ (టైగర్ + లయన్)


శంకర్రావు గారు, కేశవరావు గారు వారి ఈవినింగ్ వాక్ కి వెళ్తుండగా జరిగింది ఈ సంఘటన. వాళ్ళింటికి దగ్గరలోనే ఉన్న రంగ మహల్ థియేటర్ లోంచి, మ్యాట్నీ విడిచారేమో, జనం గుంపులు గుంపులుగా వస్తున్నారు. కానైతే వాళ్ళు మామూలుగా నడుస్తూ రావడం లేదు. పరిగెట్టుకుంటూ వస్తున్నారు.

“ఏమయ్యిందయ్యా, అలా పరిగెత్తుకొస్తున్నారు?” ఆందోళనగా అడిగారు శంకర్రావు గారు.

“అమ్మో, అబ్బో, ఏం దెబ్బలండీ బాబూ!” వగరుస్తూ అన్నాడు ఒక ప్రేక్షకుడు.

“కుయ్యో మొర్రో,” అంటూ అతనికి వత్తాసు పలికారు, మిగతా ప్రేక్షకులు. వారి మొహాల్లో బాధ కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తూంది.

“మరి మీ వొంటిమీద దెబ్బలు తిన్న చిహ్నాలు ఏవీ కనిపించడం లేదే,” అనుమానంగా అడిగారు కేశవరావు గారు.

“పోలీసు దెబ్బల టైప్ లెండి. పైకి కనపడక పోవచ్చు, కానీ లోపల ఇంపాక్ట్ చాలా పవర్‌ఫుల్ గా ఉంది,” బదులిచ్చాడు మొదటి ప్రేక్షకుడు.

“ఇంత మంది దెబ్బలు తిన్నారు అంటే, అటు వైపు కూడా చాలా మంది ఉండాలే?”

“అబ్బే, ఇద్దరే.”

“ఇద్దరు ఇంత డ్యామేజ్ చేశారా? ఎవరు వాళ్ళు?”

జవాబుగా చెయ్యి పైకెత్తి రంగ మహల్ ముందున్న పోస్టర్‌ని చూపించాడు మొదటి ప్రేక్షకుడు.

మిత్రులిద్దరూ ఒకే సారి అటు వైపు చూశారు.

అది ఆ రోజే విడుదలైన, “టయన్” సినిమా పోస్టర్. దాని మీద ప్రముఖంగా దర్శకుడు సారీ జగన్నాధ్ ఇంకా హీరో అజయ్ దేవరబండ ముఖ చిత్రాలు ఉన్నాయి.

“ఈ టయన్ ఏమిటి, శంకర్రావు గారూ?”

“నాకు మాత్రమేమి తెలుసు కేశవరావు గారు!”

“టయన్ అంటే, టైగర్‌కి, లయన్‌కి పుట్టిన జంతువు అండి. క్రాస్ బ్రీడ్ అన్న మాట,” ఎక్స్‌ప్లెయిన్ చేశాడు ఇంకో ప్రేక్షకుడు.

“ఓహో, ఇప్పుడేదో చదివినట్టు గుర్తొస్తూంది. ఇందులో హోలీవుడ్ నటుడు టైక్ మైసన్ కూడా ఉన్నాడట కద?” అడిగారు కేశవరావు గారు.

“అలా అనుకునే వెళ్ళామండి, కానీ ఆయనొచ్చేంత లోపలే కళ్ళు భయిర్లు కమ్మాయండి. కాబట్టి చూసినట్టు గుర్తు లేదు. ఉండే ఉండుంటాడు.”

“మరి ఈ పోలీసు దెబ్బలు?”

“అబ్బే, ఇవి టైక్ మైసన్ కొట్టినవి కాదండి. మన హీరోగారే సినిమా మొదలైనప్పటినుండి ఆఖరి వరకు నాన్-స్టాప్ గా అందరిని ఉతుకుతూ ఉంటారండి. ఆ ఉతుకుడు చూసి చూసి మాకు కూడా చితికి పోయినట్టు అనిపించింది.”

“ఒక్క వొళ్ళే కాదు సార్. చిన్న మెదడు కూడా,” కన్నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు ఇంకో ప్రేక్షకుడు.

“అయ్యో పాపం, మరి ఇప్పుడు మీరంతా ఏం చేయబోతున్నారు?”

“ఏం చేయగలిగితే అది చేస్తామండి. పెద్ద చాయిస్ కోసం వెదక దల్చుకోలేదు.”

అదే ఊపులో అక్కడి నుండి నిష్క్రమించారు ప్రేక్షకులు. తుఫాన్ తరువాత ప్రశాంతత అక్కడ నెలకొంది.

వాకింగ్ కంటిన్యూ చేశారు మిత్రులిద్దరు.

“ఒక రకంగా ఇది కూడా మన మంచికే లెండి, కేశవరావు గారు.”

“అదెలా?”

“ఒక వేళ ఈ సినిమా హిట్ అయి ఉంటే, ఇంక వరుస పెట్టి, హైటా (హైనా + చీటా), క్యామెలిఫెంట్, (క్యామెల్ + ఎలిఫెంట్), హాంకీ (హార్స్ + డాంకీ) లాంటి వేరే సినిమాలు పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొచ్చేవి.ఆ బాధ తప్పింది మనకు.”

“అంతే కాదండోయి, టయన్-2, టయన్-3 లాంటి సీక్వెల్స్ కూడా వచ్చేసేవి!”

“నిజమే సుమా!”

Posted in అతుకుల బొంత | 5 Comments

నగ్న సత్యం, సినీ బంద్, దుంకులాట


నగ్న సత్యం:

అంధేరా ప్రదేశ్ అంతా వేలంట్ల మాధవ్ వీడియో వార్తతో అట్టుడుకిపోయింది. పత్రికాధిపతులు ఈ వార్తని విశదంగా కవర్ చేసి తమ సర్క్యులేషన్ పెంచుకోవచ్చని ఆనంద పడ్డారు. ఎగస్పార్టీ అయిన తెగులు దేశం పార్టి వై.నో. గగన్‌ని ఇరకాటాన పెట్టడానికి ఒక మంచి ఆయుధం దొరికింది అని సంబర పడింది. SRYCP పార్టీ వాళ్ళు ఈ విషయం చివికి చివికి గాలివానై రాబోయే ఎన్నికలలో ఎలాంటి దుష్ప్రభావం చూపిస్తుందో అని ఖంగారు పడ్డారు. ఏ మాత్రం చింత లేనిది వేలంట్ల మాధవ్‌కు మాత్రమే.

పత్రికాధిపతులు, టీవీ చానెళ్ళు తమ తమ విలేఖరులని ఈ వార్త వెనక నిజాన్ని నిగ్గు తేల్చాలని ఆదేశించాయి. కానీ విలేఖరులు ఎదురు తిరిగారు. వెళ్ళమని మొరాయించారు.

“అదేంటయ్యా? ఆటమ్ బాంబ్ లాంటి వార్త అప్పనంగా మన చేతుల్లోకొచ్చి పడింది. ఏ విలేఖరి అయినా ఇలాంటి అవకాశం వస్తే సర్రున దూసుకుపొతాడు. మీరేంటి ఇలా?” అయోమయంగా అన్నాడు ఒక టీవీ చానెల్ అధినేత.

“మీకేం తెలుసు సార్ మా కష్టాలు. ఆ మాధవ్ దగ్గరికి వెళ్ళి వీడియో గురించి ఎవరైనా అడిగితే ఆయన వాళ్ళని అమ్మ/ఆలి బూతులు తిడుతున్నాడు. బాగా రాటు దేలిన మేమే తట్టుకోలేక పోతున్నాం. ఆ వీడియో నిజమో అబద్ధమో తెలీదు కానీ, ఆయన నోటి దురుసు మాత్రం నిజంగా నిజం,” బదులిచ్చాడు ఒక విలేఖరి.

మరో వైపు వై.నో. గగన్ తన ఆఫీసులో తల పట్టుకు కూర్చున్నాడు. “ఈ మాధవ్ ఏందన్నా, ఆ రోజు ఏదో సీ.జే. బ్రదర్స్ని మీసం మెలితెప్పి హెచ్చరిస్తే హీరో అనుకుని పార్టీ టికెట్ ఇచ్చినాము. ఈయన ఇలా నీలి వీడియోల్లో హీరో అయిపోతాడని అనుకోలేదబ్బా,” అంటూ వాపోయాడు.

“ఇదంతా ప్రతిపచ్చాల కుట్ర అట సార్. మీరొక చాన్స్ ఇస్తే వీడియో కాల్ చేసి మరీ వివరించుకుంటాడట,” చెప్పింది మంత్రి కూజా.

“వీడియో కాలా?” ఉలిక్కి పడ్డాడు గగన్. “నాదేమన్నా గుండెనా, చేపల చెరువా? నేను తట్టుకోలేను కానీ, తరువాత మాట్లాడతానని చెప్పు. ముందు ఈ విషయాన్ని పెద్దది కాకుండా చూడాలి మనం,”అన్నాడు.

“ఎన్నో కేసుల్లో ఇరుక్కుని దిగ్విజయంగా బయటకి వచ్చిన వారు. మీరే ఏదన్నా దారి చూపాలి,” వినయంగా అన్నాడు అజయ్ సాయి రెడ్డి. ఆయన గడ్డంలో వెతికినా ఒక్క నల్ల వెంట్రుక కనిపించదు.

“సరే, ఒక నిముషం నన్ను దేవుడితో మాట్లాడుకోనివ్వండి,” అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు గగన్. కాసేపటికి తెరిచాడు.

“ఆ! మన పార్టీ తరపున అందరికంటే గౌరవప్రద సభ్యుడైన మన అజయ్ సాయి గారితో ఒక స్టేట్మెంట్ ఇప్పించండి,” అన్నాడు ప్రశాంతంగా.

“నేనేం చెప్పాలి సార్?” ఆరాధనపూర్వకమైన గొంతుతో అడిగాడు అజయ్ సాయి.

“ఈ వీడియో వల్ల మన తల్లులకి అక్క చెల్లెమ్మలకి ఎంత క్షోభ కలిగిందో SRYCP పార్టీ అర్థం చేసుకుంది. కాబట్టి మన తాత ఒకాయన చెప్పినట్టు మనం చెడు వినవద్దు, అన వద్దు, కన వద్దు! ఆ వీడియో ఎవరైనా ఫార్వర్డ్ చేస్తే కళ్ళు మూసుకుని డిలీట్ చేసేయ్యండి. దాని గురించి మాట్లాడమాకండి. ఎవరన్న మాట్లాడితే చెవ్వులు మూసుకోండి. ఇవన్నీ మీరు చేస్తే, మీకే కష్టం రాకుండా గగనన్న తన వంతు కృషి తాను చేస్తాడు. నమ్మండి! అని చెప్పండి అజయ్ సాయి గారు,” చేతులు నులుముకుంటూ చెప్పాడు వై.నో. గగన్.

సినీ బంద్

తెగులు సినీ నిర్మాతలందరూ ఒక చోట సమావేశమయ్యారు.

నిల్ రాజు గొంతు సవరించుకున్నాడు. “నా ప్రియతమ సహ నిర్మాతలారా. మనమెందుకు ఇక్కడ సమావేశం అయ్యామో మీకు తెలుసు. సినీ పరిశ్రమ సంక్షోభంలో ఉంది. దీనికి కారణం పెరిగిపోయిన ప్రొడక్షన్ ఖర్చులే. బడ్జెట్ తగ్గించుకుంటే కానీ ఈ సమస్య పరిష్కారం కాదు. కాబట్టి మీరంతా తమ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలు చెప్పాల్సిందిగా కోరుతున్నాను,” అని ముక్తాయించాడు.

డీ. కళ్యాణ్ గొంతు సవరించుకున్నాడు. “అందరికి తెలిసిన విషయమే ఇది. హీరోలకు, దర్శకులకు ఇస్తున్న రెన్యూమరేషన్ సినిమా ఖర్చులో ముప్పాతిక వంతు ఉంటూంది. ఇది అరాచకం. వీరు కనుక తమ పారితోషికం తగ్గించుకుంటే మన సినిమాలు ఆటోమ్యాటిక్‌గా లాభాల బాట పడతాయి,” అన్నాడు.

“అయితే వెంటనే ఈ పారితోషికాలు ఏవో అదుపులో వచ్చేవరకు మనమంతా షూటింగులు ఆపేద్దాం. ఇది నిర్మాతల సమ్మె. తగ్గేదే లేదు,” ప్రకటించాడు నిల్ రాజు.

తరువాత పనులు చక చకా జరిగిపోయాయి. సినీ పరిశ్రమలోని అందరూ తమ తమ పారితోషికాలు తగ్గించుకోవాలని, ముఖ్యంగా హీరోలు, దర్శకులు ఈ నియమం పాటించాలని ఫోన్ల ద్వారా తెలియజేయడమైంది.

ఒక వారం తరువాత అందరు నిర్మాతలు మళ్ళీ సమావేశమయ్యారు. “ఏమయ్యింది, మన సూచనలకు అందరూ ఒప్పుకున్నారా?” ఆదుర్దాతో అడిగాడు నిల్ రాజు.

“మిగతా వాళ్ళు ఎవరూ ఇంకా బదులు చెప్పలేదు కానీ, ఆ ఆరుగురూ మాత్రం ఒక్క పైస కూడా తగ్గించుకోరంట,” నీరసంగా చెప్పాడు డీ. కళ్యాణ్.

“ఈ ఆరుగురు ఎవరయ్యా? ఆ నలుగురి గురించి విన్నాం కానీ!”

“మన ఇండస్ట్రీలో టాప్ హీరోలు సార్: రిచంజీవి, మార్ చరణ్, సొల్లు అర్జున్, ఉమేశ్ బాబు, వాయు కళ్యాణ్, Jr. TNR.”

“వీళ్ళు ఒప్పుకోరు అని నేను ముందే అనుకున్నాను. పోనిలే, ఇంకా చాలా మంది సమాధానం ఇవ్వాలి కద,” తనకు తానే సరి చెప్పుకున్నాడు నిల్ రాజు.

గంటలో కొత్త అప్‌డేట్ వచ్చేసింది.

“ఆ ఆరుగురు కూడా ఒప్పుకోరట,” చెప్పాడు డీ. కళ్యాణ్..

“ఈ ఆరుగురు ఎవరు?” నీరసంగా అన్నాడు రాజు.

“ఈ సారి దర్శకులు లెండి. W.W. వినాయక్, నో.నో. రాజ్ మౌళి, చతుర్ విక్రం, సునీల్ రావిపూడి, కొరకొరా శివ, గాయపాటి శీను.”

“అసలు ఖర్చులకు ముఖ్య కారణం, ఈ దర్శకులూ, నటులే కాదయ్యా! వీరు తగ్గించుకోకుంటే ఇక మనం ఏం సాధించినట్టు?”

“అన్నట్టు నో.నో. రాజ్ మౌళీ గారు మనతో ఫోన్లో ఐదు నిముషాలు మాట్లాడినందుకు తన అమూల్యమైన సమయం వృధా అయ్యింది కాబట్టి, పరిహారంగా ఒక ఐదు లక్షలు పంపమన్నారు కూడా,” చెప్పాడు కళ్యాణ్.

పళ్ళు పటా పటా కొరికాడు రాజు.

“ఇప్పుడేం చేద్దాం,” అడిగారు గిల్డ్ లోని మిగతా నిర్మాతలు.

“ఏదో ఒకటి చేయకుండా ఈ సమ్మె విరమించుకుంటే, మనకు చాలా అవమానం. కాబట్టి, జూనియర్ ఆర్టిస్టులు ఇంకా లైట్ బాయ్స్ లాంటి వారి జీతంలో ఒక ఐదు శాతం కోత విధించి సమ్మె ఆపేద్దాం. కాస్త పరువు దక్కుతుంది,” చెప్పాడు నిల్ రాజు.

దుంకులాట

బీమార్ రాష్ట్ర గవర్నర్ ఇంటికి పొద్దున్నే ఒక విజిటర్ ఏతెంచాడు. ఆయన ఎవరో కాదు, బీమార్ రాష్ట్ర ముఖ్య మంత్రి సతీష్ కుమార్.

“ఏంటయ్యా, ఇంత పొద్దున్నే వచ్చావు?” కళ్ళు నులుముకుంటూ అడిగాడు గవర్నర్.

“నా రాజీనామా ఇవ్వడానికి సార్!”

“అదేంటి ఎన్నికలకింకా మూడేళ్ళ సమయం ఉంది కద?”

“ఈ జే.బీ.పీ వాళ్ళతో నాకు పొసగడం లేదు సార్. అందుకే ఈ రాజీనామా.”

“ఓహో. అయితే మధ్యంతర ఎన్నికలు ప్రకటించాలా?” అయోమయంగా అడిగాడు గవర్నర్.

“ఛీ, ఛీ! రేపు పొద్దున్నే మళ్ళీ నా ప్రమాణ స్వీకారం. మీరు తప్పకుండా రావాలి,” నవ్వుతూ చెప్పాడు సతీష్ కుమార్.

“అదేంటి!!??”

“బూజశ్వీ యాదవ్ నాకు మద్దతు ప్రకటించాడు. కాబట్టి మళ్ళీ నేనే ముఖ్యమంత్రి అన్న మాట.”

“అదేంటయ్యా, వాళ్ళతో పొసగకనే జే.బీ.పీ.తో కలిసావు కద!”

“ఇప్పుడు వీళ్ళతో పొసగడం లేదు సార్. అర్థం చేసుకోండి!”

“అయినా ఇలా ఎన్ని సార్లు ప్రమాణ స్వీకారం చేస్తావయ్యా? విసుగ్గా లేదూ?” చిరాకుగా అడిగాడు గవర్నర్.

“మీరు మరీనూ. ఒక్క సారి బర్త్‌డే చేసుకున్నామని ఇంక చేసుకోకుండా ఉంటామా సార్? ప్రతి ఏడాది చేసుకోవాలి కద,” విశాలంగా నవ్వుతూ సెలవిచ్చాడు సతీష్ కుమార్.

“పోనీలే, కొంత మంది తమ ఆచారం ప్రకారం నెలకొకసారి బర్త్‌డే చేసుకుంటారు. మా అదృష్టం కొద్ది, సంవత్సరానికి ఒక సారితో సరిపెట్టావు,” నిట్టూర్చాడు బీమార్ గవర్నర్.

Posted in 'కరెంట్' అఫైర్స్ | 6 Comments

మూడేళ్ళ తరువాత


దేవదేవుడికి అకస్మాత్తుగా భూలోకం గుర్తొచ్చింది. అందులోను అంధేరా ప్రదేశ్ ఏమయ్యిందో తెలుసుకోవాలని మరీ కుతూహలం కూడా కలిగింది. “మూడేళ్ళ కింద అనుకుంటా, అక్కడ ప్రభుత్వం మారింది. వై.నో. గగన్ అందరికి నవ రసాలు అందిస్తాను అన్న వాగ్ధానంతో అధికారంలోకి వచ్చాడు. సూర్య బాబుని చిత్తు చేసి ఒక మూల కూర్చోబెట్టారు జనాలు. మరిప్పుడు అక్కడ ఏం జరుగుతూందో?” అనుకుంటూ తన దివ్య దృష్టిని భూమి వైపు సారించాడు ఆయన.

ముందుగా ఆయన దృష్టి జయవాడ వైపు ప్రసరించింది. ఆశ్చర్యంగా అక్కడ రోడ్ల మీద అస్సలు ట్రాఫిక్ లేదు. కొందరు పాదచారులు మాత్రం రోడ్‌కి అటు పక్క, ఇటు పక్క పారాడుతున్నారు. “అదేంటి, కహోన దెబ్బకి నగరమంతా ఖాళీ అయ్యిందా కొంప దీసి?” అనుకున్నాడు కానీ, ఒక్క క్షణంలో అంధేరా ప్రదేశ్‌లో కానీ హిండియాలో కానీ జనాభా పెద్దగా తగ్గలేదని తన సమాంతర దివ్య దృష్టితో తెలుసుకున్నాడు.

తన దృష్టిని దుర్బిణిలా మార్చి రోడ్లని మరి కాస్త నిశితంగా పరిశీలించాడు. ఆయనకు అసలు విషయం అర్థం అయ్యింది. అక్కడ రోడ్ల కన్నా గుంతలు ఎక్కువున్నాయి. వాటిలో కొన్ని గుంతల్లో తుప్పి పట్టి ఉన్న పాత వాహనాలు అలానే పడి ఉన్నాయి. “అదన్న మాట సంగతి,” తల పంకించాడు భగవంతుడు.”నిజమేలే, గగన్ నవ రసాల్లో రోడ్ల భరోసా లేదు కద,” అనుకున్నాడు.

ఈ సారి ఆయన ఆలోచనలు ఎగస్పార్టీ తెగులు దేశం వైపు మళ్ళాయి. “ఈ మూడేళ్ళలో వాళ్ళు ఏం చేసి ఉంటారు. ప్రజల కోసం ప్రభుత్వాన్ని నిలదీస్తూ ఉద్యమాలు నడిపారా?”

ఆయన దివ్య దృష్టిలో ఆయనకు తెలియ వచ్చింది ఏంటంటే, గత మూడేళ్ళుగా తెగులు దేశం పార్టీ ఒకే ఉద్యమాన్ని ఒకే చోట నడుపుతూంది. అదే భ్రమరావతి ఉద్యమం. పాపం వాళ్ళకి మిగతా ప్రజా హిత కార్యక్రమాలు చేపట్టడానికి తీరికా లేదు, ఓపికా లేదు.

మరి అంధేరా ప్రదేశ్ తెగులు దేశం అధ్యక్షుడు అచ్చం బుచ్చం నాయుడు ఏం చేస్తున్నట్టు? ఈ సారి ప్రత్యక్ష దివ్య దృష్టి వాడాడు ఆయన.

తన ఆఫీసులో ఉన్న అచ్చం బుచ్చం నాయుడు ఏదో స్పీచ్ ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాడు. తదేక దీక్షతో ఆయన చదువుతున్నదేమిటంటే, “పార్టీ లేదు, బొక్క లేదు, ఛీ ఛీ, కాదు. పార్టీ లేదు, బొక్క ఉంది. మళ్ళీ తప్పు చేశానే. పార్టీ ఉంది, బొక్క లేదు, ఇది కూడా బాలేదుగా. ఆ, ఇది బెటర్. పార్టీ ఉంది. బొక్క గురించి నన్నేం అడగమాకండి. నేను చెప్పలేను బాబూ” అంటూ.

అప్పుడే లోపలికి వచ్చిన సూర్యబాబు నాయుడు కోప్పడ్డాడు. “అదేంటయ్యా ఆ మాటలు, బొక్కలు లేక పోవడమేంటి, మన రాష్ట్రంలో రోడ్లన్నీ బొక్కల మయమే కద. అసలు దాని గురించి మన పార్టీ ఏదో పెద్ద ఎత్తున చేయాలి,” అన్నాడు.

“చిత్తం. గత నెలంతా ఈ స్పీచ్ ప్రాక్టీస్ చేయడం కాకుండా నేను చేసిన పని అదే సార్. ఒక బృహత్ పధకం తయారు చేశాను. మీరూ, చిన బాబూ దాన్ని ముందరుండి నడిపించాలి,” కాస్త గోముగా రిక్వెస్ట్ చేశాడు బుచ్చం నాయుడు.

“అంత తీరిక నాకెక్కడిదయ్యా? ఆదరా బాదరాలో నాకు అసలే వల్ల మాలిన పనులున్నాయి. నా ఆస్తులన్నీ అక్కడే కద ఉండేవి! దగ్గరుండి చూసుకోవద్దూ?” అని ఇంకేదో అనేంత లోపల, ఆయనకు ఫోన్ కాల్ వచ్చింది.

“హలో, ఏంటీ? మన భ్రమరావతి ఉద్యమం గురించి డైరెక్షన్ కావాలా. నేనున్నది అందుకే కదయ్యా! నేను వెనక ఉండి అంతా నడిపిస్తాను. మీరు ఉద్యమంలో దూసుకుపోండి,” అంటూ బయటకు నడిచాడు సూర్యబాబు నాయుడు.

బుచ్చం నాయుడు మళ్ళీ తన స్పీచ్ ప్రాక్టీసు మొదలు పెట్టాడు. “పార్టీ ఒక్కటే నాకు తెలిసింది. ఈ బొక్క అనే పదం ఈ మధ్యనే నేర్చుకున్నాను. దాని గురించి కూడా ఇప్పుడే వింటున్నాను,” అంటూ కంటిన్యూ అయిపోయాడు.

అంధేరా ప్రదేశ్ రాష్ట్ర పరిస్థితిని ఇంకో సారి దివ్య దృష్టితో రివైండ్ చేసి చూసి కనుక్కున్నాడు భగవంతుడు.

కాంట్రాక్టర్లకు, కంపెనీలకు బిల్లులు సరిగ్గా చెల్లించడం ఎప్పుడో ఆపేశారు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు మొదటి తారీకున జీతం కనక వస్తే ఆనందాశ్చర్యాలతో మూర్ఛ పోయే స్థితికి చేరుకున్నారు. ఒక్క రోడ్లు అనే కాదు మిగతా ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్ కూడా బాగానే దిగజారిపోయింది. ఒక్క వై.నో. గగన్‌కి వోట్లు వేసే వర్గాలకు మాత్రం నెల నెలా ముట్టాల్సిన సబ్సిడీలూ, పించన్లూ ముడుతున్నాయి. వాళ్ళు మాత్రం ఫుల్ హ్యపీ.

“బీదలని ఉద్ధరిస్తూంటే ఈ దుష్ట చతుష్టయం ఒకటే గోల: అభివృద్ధి కుంటు పడుతూంది అని. వాళ్ళకేం తెలుసు! నా పధకాలు ఉన్నంత కాలం, నేను నా పార్టీ రాజకీయ క్రికెట్‌లో శతకాలు కొడుతూనే ఉంటాం. అంతా ఆ దేవుడి దయ,” అని మధ్య తూర్పు దిక్కుకి తిరిగి మొక్కుకున్నాడు గగన్.

ఈ నాయకత్వ లేమిని మిగతా ప్రతిపక్షాలు ఎలా వాడుకుంటున్నాయి అని గమనిస్తే ఆయనకు అర్థమయ్యింది ఏంటి అంటే, గాంక్రెస్ జే.బీ.పీ చేసిన పనుల వల్ల వాళ్ళకి కనీసం కూరలో కరి వేపాకుకి ఉన్నంత విలువ కూడా లేకుండా పోయింది. పోతే, జే.బీ.పీ. పార్టీ కేంద్రంలో అధికారంలో ఉంది కాబట్టి, వాళ్ళ నాయకులు అడపా దడపా కాస్త మట్టో నీళ్ళో పట్టుకుని అంధేరా ప్రదేశ్‌కి వస్తూ పోతూ ఉన్నారు. మక్యూనిస్టులు, “తీగకు పందిరి కావలె గానీ, తెలుసా మేమే పందిరని,” అని పాడుకుంటూ మిగతా పార్టీల వైపు (ఒక్క జే.బీ.పీ. వైపు తప్ప) ఆశగా చూస్తున్నారు.

దేవుడికి సడన్‌గా గుర్తొచ్చింది, “ఆ! తనసేన గురించి మరిచేపోయాను. వాయుకళ్యాణ్ ఏదో అద్భుతాలు చేసే ఉంటాడు,” అనుకుని అటు వైపు దృష్టి సారించాడు ఆయన.

“ఇన్ని సంవత్సరాలు అయినా మన పార్టీకి ఒక సంస్థాగత వ్యవస్థ లేదు సార్. మనం వై.నో. గగన్‌ని తిట్టడం కాస్త ఆపి, ఆ పని మీద ఫోకస్ చేస్తే ఎలా ఉంటుంది?” వాయుకళ్యాణ్‌ని అడుగుతున్నాడు నీదెండ్ల మనోహర్.

“అరే ఓ సాంబా, రాసుకో! నా భార్యలూ పిల్లల్ని పోషించడానికోసం, నేను ఏక బిగిన నాలుగు సినిమా షూటింగులలో పాల్గొంటున్నాను. నాకు మన పార్టీ మీద వెచ్చించడానికి వారానికి రెండు గంటల కంటే సమయం లేదయ్యా! అయినా మర్చి పోయావా? కంటెంట్ ఉన్నోడికి కటవుట్ అక్ఖర్లేదు. అంతా నా ఫ్యాన్సే చూసుకుంటారు,” బదులిచ్చాడు పవర్‌ఫుల్ స్టార్.

దేవుడికి ఇంకో రెండేళ్ళు కునుకు తీస్తే ఎలా ఉంటుంది అన్న ఆలోచన వచ్చిన మాట అయితే వాస్తవం!

(God helps those who help themselves)

Posted in 'కరెంట్' అఫైర్స్ | 4 Comments

Becoming ‘Old’ gets even more scary in Manoj Shyamalan’s latest movie (no spoilers review)

A review of the movie, “Old”

Posted in Musings | Leave a comment