కులము కులము అను వ్యర్థ వాదమెందులకు? (నేను సింధువుని ఎట్లైత? – 3)

నిజమే, కులం అనేది వ్యర్థ వాదమే. కానీ మనల్ని మన మేధావులు కానీ, ప్రభుత్వం కానీ కులం గురించి ఎప్పుడు మర్చిపోనిచ్చారు? మన birth certificate నుంచే మన మీద కులం ముద్ర పడుతుంది. అడుగడుగుకి మనకు మన కులం ఏదో తెలిసివస్తూనే ఉంటుంది. ఒక కులం వారు 40 ఏళ్ళ వరకు ఒకనొక ప్రభుత్వోద్యోగానికి అర్హులు. ఇంకో కులం వారు, 35 ఏళ్ళకే ఏజ్ బార్ అయిపోతారు. కుల రహిత సమాజం ఏర్పడడం అటుంచి, ఎవరికి వారు తమ కులాన్ని ఇంకా గట్టిగా నిలబెట్టుకుని తమ ఉనికి కాపాడుకుంటారు.

సింధువులని మన మేధావులు ఎలా విడగొట్టి పాలిస్తున్నారో తెలుసుకోవడానికి ముందు, సింధూ వర్ణ వ్యవస్థ మూలాల గురించి తెలుసుకోవడం ముఖ్యం.

మనుషులంతా కలిసి గ్రామాల్లోనూ, పట్టణాల్లోనూ, దేశల్లోనూ నివసించడం మొదలయ్యాక, ఒక పాలనా వ్యవస్థ తప్పని సరి అయ్యింది. సమాజానికంతటికి ఒక నియమావళి కావల్సి వచ్చింది. దాదాపు అన్ని చోట్ల, మనుషులు ఒక hierarchy ఏర్పరుచుకున్నారు. ముఖ్యమైన పనులు వివిధ వర్గాల మధ్య విభజించుకున్నారు.

కాబట్టి, ఇలాంటి విభజనలు ఒక సింధూ మతానికి మాత్రమే ప్రత్యేకం కాదు. నిజానికి, సింధూ మతంలోని వర్ణ వ్యవస్థ మొదలయ్యింది మంచి ఉద్దేశంతోనే. (నాకు ఆల్రెడీ హాహాకారాలు వినపడడం మొదలయ్యింది. 🙂 )

సింధూ మతం ఎన్నుకున్నది చాతుర్వర్ణ్య వ్యవస్థ. ఇందులో ఒకరు ప్రధములు, ఇంకొకరు అధములు అన్న వ్యత్యాసం లేదు.

అర్చకులు సమాజానికి ఆధ్యాత్మిక మార్గ నిర్దేశం చేయడానికి, సంఘాన్ని మంచి దారిలో పెట్టడానికి, ఎన్నుకోబడ్డారు. వారి ఏకైక బాధ్యత పురం యొక్క హితం కోరడం (అందుకే పురోహితులు అని వారిని పిలిచేది). ఆ పనికి అంతరాయం కలగకుండా, అర్చకులకు బ్రతకడానికి సరి పడ్డ వనరులు సమకూర్చే బాధ్యత, వేరే వర్ణాలకు ఇవ్వబడింది. యోధులు రాజ్యాన్ని తమ భుజ బలంతో రక్షింపడానికి, వ్యాపారులు దేశ సంపదని వృద్ధి చేయడానికి, కర్షకులు/కార్మికులు సమాజానికి అవసరపడే ఇతర వృత్తులు అన్నీ చేయడానికి నియమింపబడ్డారు. ఎవరి పనుల మీద వారు దృష్టి పెడితే సమాజం బాగుపడుతుంది అన్న కారణమే ఈ వ్యవస్థ యొక్క ప్రాతిపదిక.

దీని తరువాత సింధూ మతంలో వచ్చిన చీలికలన్నీ సామజిక పరంగా వచ్చినవే. అవి అంటరాని తనం కావచ్చు లేదా కులాలు, ఉప కులాలుగా చీలి పోవడం కావచ్చు. వీటికి సింధూ మతానికి సంబంధం లేదు. సింధువుల్లో మాత్రమే ఈ వర్ణ వ్యవస్థ ఉంది కాబట్టి, సింధూ మతమే వీటికి కారణం అనడం తప్పుడు వాదం. Class, if not caste, has always existed in every hierarchy, not just here.

కాబట్టి, ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన తేడాని గమనించాలి. సింధూ మతం వేరు. సింధూ సమాజం వేరు.

సింధూ మతం అతి పురాతనమైనది. ఎన్నో వేల ఏళ్ళుగా ఉన్న ఈ క్రమంలో సింధూ సమాజం, దేశ కాల పరిస్థితులని బట్టి కొన్ని చెడు ఆచారాలను కూడా చేర్చుకోవడం జరిగింది. ఐతే ఎప్పుడెప్పుడు సింధూ సమాజం వక్ర మార్గం పట్టేదో, అప్పుడు ఎవరో ఒక మహానుభావుడు వచ్చి మళ్ళీ సింధూ సమాజాన్ని సరి అయిన దారిలోకి మళ్ళించే వాడు. అలా అని సింధూ సమాజాన్ని పట్టిన మకిలి పూర్తిగా వదిలేది కాదు అనుకోండి. ఏతా వాతా సింధూ సమాజం సింధూ మతానికి భిన్నంగా తనదైన ప్రత్యేకతను సంతరించుకుంది.

అదే రకంగా వర్ణాల ప్రవృత్తులు కూడా మారాయి. గుణంతో సంబంధం లేకుండా జన్మతో మాత్రమే వర్ణం నిర్దేశింపబడింది. అర్చకులకు వేరే వర్ణాలు బ్రతకడానికి వనరులు సమకూర్చమన్నది, వారు డబ్బు గురించి పట్టించుకోకుండా కేవలం సామాజిక క్షేమం గురించి మాత్రమే ఆలోచించాలి అన్న ఉద్దేశంతో. అలాంటిది, అర్చకులకు యోధులు, వ్యాపారులు, ఇతరులు తమ శక్తి మేరకు కానుకలు ఇచ్చి, వారికి గోవులు, భూములు దానాలు చేసి, అర్చకులని వారి అసలైన పని నుంచి దృష్టి మరల్చేలా చేశారు.

అర్చకులు కూడా, ఆధ్యాత్మికతకి తక్కువ ప్రాముఖ్యత ఇచ్చి, ఆచారాలకు పెద్ద పీట వేయడం మొదలు పెట్టారు. తాత్విక చింతన స్థానంలో పూజలు, పునస్కారాలు, అభిషేకాలు ఎక్కువయ్యాయి. ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టు, సింధూ సమాజాన్ని సింధూ మతం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశం మరచిపోకుండా ఎందరో జ్ఞానులు, ఋషులు ప్రయత్నిస్తూనే వచ్చారు. కానీ, నెమ్మది నెమ్మదిగా సింధూ సమాజం అధ్యాత్మికత నుంచి మెట్ట వేదాంతం వైపు, సత్ప్రవర్తన నుంచి పాపాలు కడిగివేసుకోవడానికి మరియు కోరికలు తీర్చడానికి, హోమాలు, వ్రతాలు, మొక్కుల వైపు మెల్లగా మరలడం మొదలు పెట్టింది.

సింధూ సమాజం తనను తాను తిరిగి సంస్కరించుకునేదేమో, కానీ అసలు తన ఉనికినే కాపాడుకోవాల్సిన ఆపత్తు హఠాత్తుగా వచ్చి పడింది.

(ఇంకా ఉంది)

Advertisements
Posted in మన సమాజం, Current Affairs | Leave a comment

పాపిష్టి డబ్బు! (నేను సింధువుని ఎట్లైత? – 2)


వ్యాపారం నిజంగా అంత నీచమయినదా? వ్యాపారం చేసే వారు స్మగ్లర్లా?

ఇక్కడ వ్యాపారం గురించి మనం కొంచెం చెప్పుకోవాలి. మనిషికి ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి వ్యాపారం అనేది ఉంది. డబ్బు అనేది పుట్టక ముందు కూడా మనుషులు ‘ఇచ్చి పుచ్చుకునే’ వారు. ఐతే డబ్బు అనేది లేక ముందు పరిస్థితి చాలా అధ్వానంగా ఉండేది. చాలా సార్లు మన దగ్గర ఉన్న ఎక్కువ విలువ ఉన్న వస్తువుని (ఉదాహరణకు, ఒక గుర్రం) ఇచ్చి, తక్కువ విలువ కల వస్తువుని (ఉదాహరణకు, ఒక రోజుకి సరి పడేంత ఆహారం) పుచ్చుకోవాల్సి వచ్చేది. దీన్నే barter system అని ముద్దుగా పిలుస్తారు.తరువాత డబ్బు వచ్చి ఈ కష్టాలనుంచి మనుషులని తప్పించింది.

ఇదంతా బేసిక్ ఎకానమిక్స్ అని కొట్టి పారేయొద్దు. డబ్బు మనిషి జీవితంలో చాలా ముఖ్యమైన లోటు తీర్చింది. ఏదన్నా వస్తువుకి కానీ, పనికి కానీ, సరి అయినా ప్రతిఫలం పొందడం అనేది డబ్బు వల్లే సాధ్యం అయ్యింది.

డబ్బు నీచమైనది నికృష్టమైనది అనే వాళ్ళు తెలుసుకోవాల్సింది, అక్కడ నీచమైనది కేవలం మనుషులకి డబ్బు మీద ఉన్న దురాశ మాత్రమే అని.

అలాగే వ్యాపారం అనేది ప్రపంచంలోని అతి ముఖ్యమైన అంశం. వ్యాపారం లేనిది ప్రపంచం లేదు. వ్యాపారం వల్లే ప్రపంచపు ఎల్లలు చెరిగి పోయాయి. వ్యాపారం కానీ, వ్యాపారులు కానీ లేకుంటే మనం ఒక అడుగు తీసి, అడుగు వేయలేం.

మరి వ్యాపారులంటే హౌలయ్య లాంటి వారికి ఎందుకంత కసి?

ఎర్ర మేధావులు ముక్త కంఠంతో ఘోషించేది ఏమిటంటే, ఈ సృష్టిలోని అసమానతలు అన్నీ కేవలం డబ్బుతోనే పుట్టుకొచ్చాయి అని. కాబట్టి డబ్బు అనేది నీచమైనది. డబ్బుని సంపాదించాలనే కోరిక ఉన్న వారు నీచమైన వారు. వ్యాపారం చేసేదే డబ్బుని సంపాయించడాని కోసం కాబట్టి, వ్యాపారులు అంతా automaticగా నీచ నికృష్టులు. హౌలయ్య లాంటి వారు ఈ చిలక పలుకులనే రిపీట్ చేస్తారు. ఈ బూజు పట్టిన భావజాలానికి చెంచా కాబట్టే, అతన్ని చెంచా హౌలయ్య అనేది.

ఐతే, ఒక ఎర్ర మేధావులే కాదు, సర్వ మతాలు కూడా డబ్బు నీచాతినీచమైనదనే బోధిస్తాయి. ఇవంతా కలిపి డబ్బు సంపాదించాలనుకునే వారిలో ఎంత guiltని ప్రవేశ పెట్టాయి అంటే, డబ్బు సంపాదించడం అనేది, హత్యలు అత్యాచారాలు చేయడం కంటే కూడా దారుణమైనది అని చాల మంది డబ్బు సంపాదించే వారే, నమ్మే పరిస్థితి వచ్చింది.

కాబట్టి వారు, తమకున్న డబ్బులో కొంత, సమాజ సేవకోసం ఖర్చు పెట్టకపోతేనో, లేకపోతే దేవుడి హుండీలో కాస్త అదే డబ్బు వేయకపోతేనో, పాపం ఇంకా పెరిగి రౌరవాది నరకాలకు పోతామేమో అన్న భయంతో అలాంటివి చేసి తమ పాప ప్రక్షాళనం చేసుకుంటూ ఉంటారు. ఇవన్ని నమ్మని వారు కూడా, ఈ అపవాదులు కాస్త తగ్గించడానికి, సంక్షేమ కార్యక్రమాలకు విరాళాలు ఇవ్వడమో, ఉచిత వైద్య శాలలు కట్టించడమో చేస్తూ ఉంటారు.

స్వచ్ఛందంగా సేవ చేయడం పట్ల, కావాలంటే తమ డబ్బుని అంతా ఊడ్చి ఖర్చు పెట్టడం పట్ల కూడా, నాకెలాంటి అభ్యంతరం లేదు. కాని guilt ప్రేరేపించి తమకున్న డబ్బును కాస్తో ఎక్కువో పంచితేనే, “మంచి” ధనవంతులు అవుతారు అనే నియమం సృష్టించడం మాత్రం తప్పు.

వ్యాపారం “ద్రోహ చింతనం” అంటారు కానీ నిజానికి ద్రోహంగా చేస్తేనే వ్యాపారం సాగుతుంది అనేది తప్పు. వ్యాపారం చేయడానికి ఎన్నో అడ్డంకులు సృష్టించే ప్రభుత్వాలు, పైన చెప్పినట్టు డబ్బు సంపాదించడం అనేది ఒక దారుణమైన నేరం అని ప్రచారం చేసే మతాలు, ఇజాలు, ఇవన్నీ వ్యాపారులని self-defenceలోకి నెట్టి వేస్తాయి. ఎలాగూ డబ్బు నీచమైనప్పుడు, నీచమైన పద్ధతుల వల్ల దాన్ని సంపాదిస్తే కొత్తగా వచ్చే పాపం ఏమీ లేదని వ్యాపారులు అనుకునేలా చేస్తాయి.

నేను తప్పుడు పద్ధతులతో వ్యాపారం చేసే వారిని సమర్థించడం లేదు. డబ్బుకి ఒక నీచమైన ముద్ర వేసి, డబ్బు సంపాదించేవారిని (తద్వారా వేరే వారికి ఉద్యోగాలు సృష్టించే వారిని) పరమ నీచులుగా వర్ణించి, వారిని ఎలా ఒక no win situation వైపు తోస్తున్నారో మాత్రమే ఇక్కడ నేను చెప్ప దలుచుకుంది.

ఒక సారి ఇలాంటి ముద్ర పడ్డాక, ఇంకా బురద జల్లడం కష్టమైన పనేం కాదు. హౌలయ్య చేస్తూంది అదే. ఐతే ఇవి, కేవలం ఒక సామాజిక వర్గం మీద కోపమో, ఒక ఎర్రి (ఎర్ర) మేధావి మాటలు మాత్రమే కావు. దీని వెనకాల పెద్ద షడ్యంత్రం ఉంది. మన దేశాన్ని, సింధూ సమాజాన్ని చీల్చి ముక్కలు చేసే కుట్ర దాగుంది.

వచ్చే భాగంలో అసలు ఈ హౌలయ్య లాంటి వారు ఎందుకు ఇలా ఉండుండి “అగ్ర వర్ణాల” మీద విరుచుకు పడతారో, ఎందుకు వీరికి చద్దర్ లాంటి మాజీ-మక్యూనిస్టుల మద్దతు లభిస్తుందో చూద్దాం.

(ఇంకా ఉంది)

Posted in మన సమాజం, Current Affairs | 8 Comments

నేను సింధువుని ఎట్లైత? – 1


హిండియాలో మేధావులకి కొరత లేదన్న విషయం ప్రతి ఒక్కరికి తెలిసిందే. ఐతే గమనించ వలసిన విషయం ఏమిటి అంటే, మేధావులు కావడానికి మొదటి అర్హత, వారు “ఎర్ర” మంద కి చెంది ఉన్న వారు కావడం. (కాషాయం ధరించిన వారు ఎప్పటికి మేధావులు అనిపించుకోరు.) రెండో అర్హత, కళ్ళ ముందు కనపడుతున్న నిజాలని పట్టించుకోకుండా తమ అభిప్రాయాలు మాత్రమే మొక్కవోని శ్రద్ధతో ఇతరుల మీద రుద్దుతూ ఉండడం. ఐతే వీటన్నిటినీ మించిన అర్హత ఇంకొకటి ఉంది. అది వారు సింధువులలో చలిత వర్గానికి చెందిన వారు కావడం!

చలితుల్లో పుడితే చాలు, వాళ్ళు automaticగా మేధావులైపోతారు. వాళ్ళు ఏం చెప్పినా దానికి తిరుగు లేదు. వాళ్ళు సింధువుల దేవతలని ఎన్ని మాటలు అన్నా, సింధువులలో అగ్ర వర్ణాల వారు పూజించే ఏ ఆచారాన్ని అవహేళన చేసినా, ఇంత కంటే నీచ్ కుత్తే కమీనే పనులు ఏం చేసినా ( అవి ఏంటో, దుర్మార్గులైన అగ్ర వార్ణాల వారికి బాగా తెలుసు), వారి తప్పు లేదు. పైగా వాళ్ళని విమర్శిస్తే (అంత దమ్ము ఓట్ల కోసమే రాజకీయాలు చేసే మన పాలకులకి ఎలాగూ లేదనుకోండి), అది జాత్యహంకారమే అవుతుంది. దీనికి తిరుగు లేదు.

దీనికి కారణం, సింధువులలో అగ్ర వర్ణాల వారు, చలితులని ఎన్నో వందల ఏళ్ళు అణిచివేశారు. దానికి ప్రతిగా ఇప్పుడు అగ్ర వర్ణాలకు చెందిన సింధువులు, చలితులు వారిని ఎంత దూషించినా, ఆఖరికి అమ్మ నా బూతులు తిట్టినా ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి. పై పెచ్చు చలితులని ఒక్క మాట అన్నా, అగ్ర వర్ణాల వారు చిప్ప కూడు తినడం ఖాయం.

మీలో కొందరికి అనిపించ వచ్చు. ఇది reverse discrimination ఏమో అని. కాని మన మేధావుల ప్రకారం ఇది అగ్ర వర్ణాల వారు తమ పూర్వీకులు చేసిన పాపానికి అనుభవిస్తున్న శిక్ష. ఎలాగైతే దైవ పుత్రుడు తన రక్తం చిందించి, తనను నమ్మిన ముందు తరాల వారందరిని (నమ్మని వాళ్ళు four ways express laneలో నరకానికి పోతారు లెండి), ఒకే దెబ్బతో రక్షించాడో, అలాగే తమ పూర్వీకులు చేసిన పాపాలకి, అగ్ర వర్ణాల వారు, చలితులు ఏమన్నా, ఏం చేసినా కిక్కురు మనకుండా ఉండాలన్నదే మన మేధావుల అభిప్రాయం.

మీ లాంటి, నా లాంటి సామాన్యులకి ఈ లాజిక్ అర్థం అయ్యే చాన్స్ లేదు. కానీ మన పక్క దేశం పీకిస్తాన్‌లోని ప్రజలకి ఈ లాజిక్ బాగా అర్థం అయ్యింది. (అందుకే మన మేధావులకి పీకిస్తాన్ అంటే అపరిమితమైన ప్రేమ.) పీకిస్తానులో ఇలాంటి న్యాయమే అమలు పరుస్తారు. అక్కడ ఒక వేళ ఎవరైనా అమ్మాయి మీద ఒక యువకుడు అత్యాచారానికి పాలు పడ్డాడు అనుకోండి, ఆ యువకుడిని శిక్షించరు. బదులుగా అత్యాచారానికి గురి కాబడ్డ అమ్మాయి అన్నయ్య, అత్యాచారం చేసిన యువకుడి చెల్లెలి పై తిరిగి అత్యాచారం చేస్తాడు. చెల్లికి చెల్లి, సారీ, చెల్లుకి చెల్లు అన్న మాట.

ఇప్పుడు అర్థమయ్యిందా, ఇది ఎంత న్యాయబధ్ధమైన విషయమో? ఏంటీ? ఇంకా అర్థం కాలేదా? అలా చేయడం దారుణం అంటారా? తప్పు చేయని వారిని శిక్షించడం ఇంకా పెద్ద తప్పు అంటారా? మీరు తప్పకుండా కాషాయం గ్యాంగ్‌కి చెందిన వాళ్ళే అయ్యుంటారు. అందుకే మీకు ఈ నీతి వొంట బట్టలేదు.

దీనికి తోడు, చలితులని అందలం ఎక్కించాలి అని మేధావులంతా కంకణం కట్టుకుని ప్రవేశ పెట్టిన deservationలు, ఇంకొక అద్భుతమైన సరిదిద్దు చర్య. అంటే, అత్తెసరు మార్కులు వచ్చినా (ఒకో సారి అవి రాకున్నా కూడా ఫర్లేదు), చలితులకి విద్యా సంస్థల్లో సీట్లు ఇవ్వడం, పని చేసే కనీస అర్హతలు లేకపోయినా, ఉద్యోగాల్లో అవకాశాలు ఇవ్వడం, చివరికి ఆ ఉద్యోగాల్లో ప్రమోషన్‌లు కూడా, అగ్ర వర్ణాల వారిని కాదని, చలితులకి ఇవ్వడమే, deservationల ఉద్దేశం.

దీని వల్ల కుల వివక్ష పోవడం మాట కార్ల్ మార్క్స్ ఎరుగు, ప్రతి ఒక్కరికి, వారి కులమే కాకుండా ఎదుటి వారి కులం ఏంటో తెలుసుకునే వెసులుబాటు ఏర్పడింది. ఈ రకంగా అందలం ఎక్కిన చలితులకి, సమాజంలో గౌరవం రావడం కాదు కద, వారందరిని ఎందుకూ చేత కాని వారిగా ఒకే గాట కట్టడం మొదలు అయ్యింది.

ఇలాంటిది ఊహించే, మన రాజ్యాంగ కర్త, ఒక ఇరవయి ఏళ్ళ తరువాత, deservationలని ఎత్తి వేయాలి అని సూచించాడు. ఐతే తీసేయడం మాట అటుంచి, ఈ deservationల శాతం ఇంకా ఇంకా పెరుగుతూ పోయింది. పులి మెడలో గంట విప్పే సాహసం చేయలేని మన రాజకీయ నాయకులు (ఎక్కువ మంది మళ్ళీ అగ్ర వర్ణాల వారే సుమా!), deservationలను వ్యతిరేకించే వారిని దేశ ద్రోహులని ముద్ర వేశారు.

ఐతే ఆశ్చర్యకరంగా మన హిండియా ఇన్ని వేర్పాటు శక్తులని, మేధావులని ఎదుర్కొని, అభివృద్ధి చెందుతూనే పోయింది. దీనికి కారణం సింధువులలోని స్మగ్లర్ కులమే. ఈ స్మగ్లర్ల వల్ల private sector నిలదొక్కుకుని ఎంతోమంది అర్హులకి (కులాలతో నిమిత్తం లేకుండా) ఉపాధి కల్పించింది. ఈ private sectorయే లేకుంటే పూజ్య హెన్రూ గారి socialism వల్ల మన హిండియా ఎప్పుడో పూర్తిగా భ్రష్టు పట్టి ఉండేది.

స్మగ్లర్లు అంటే నా ఉద్దేశం కేవలం ఆ కులంలో పుట్టిన వారు మాత్రమే కాదు, వ్యాపారం ద్వారా డబ్బు సంపాదించే వారు ఎవరైనా నా దృష్టిలో స్మగ్లర్లే. నేను ఇలా ముందు అనుకునే వాడిని కాదు. కానీ మహా మేధావి ఐన చెంచా హౌలయ్య నా కళ్ళు తెరిపించాడు.

ఆయన దృష్టిలో వ్యాపారం చేయడం స్మగ్లింగ్‌తో సమానం. పరమ నీచమైన కార్యం.

(ఇంకా ఉంది)

 

Posted in మన సమాజం, Current Affairs | 6 Comments

న బూతో న భవిష్యత్


ఒక్క సారిగా తెగులు రాష్ట్రాలు రెండూ భగ్గుమన్నాయి. ఒక ప్రీ-రిలీజ్ సినీ ఫంక్షన్ యొక్క వేదిక మీద, చాలా-కుతి రావు అనే ఒక సీనియర్ నటుడు అమ్మాయిల గురించి అసభ్యంగా క్యామెంట్ చేయడమే దానికి కారణం. అసలే స్త్రీని అపరిమితంగా గౌరవించే తెగులు ప్రజల మనో భావాలు ఎంతలా దెబ్బ తిని ఉంటాయో చదువరులకి ఇప్పటికే అర్థమయి పోయుంటుంది.

చాలా-కుతి రావు చేసిన క్యామెంట్‌కి అపూర్వమైన స్పందన లభించింది. “పోకండోయి సినిమా చూడకుండా!” చిత్రంలో నటిస్తున్న, రక్కుల ప్రీత్ సింగ్, ఇంకా రాగ తైచన్య పగలబడి నవ్వారు. ప్రోగ్రాంకి యాంకర్‌గా వ్యవహరిస్తున్న కవి, “సూపర్ సార్!” అని అరిచి తన ఆమోదాన్ని తెలియజేశాడు.

అదే కనీసం ఏ పదేళ్ళ కిందో అయినా ఈ సంఘటన జరిగి ఉంటే దానికి ఇంత ప్రాముఖ్యత లభించేది కాదేమో! ఐతే సోషల్ మీడియా మన జీవితాల మధ్య వీరంగం వేస్తున్న ఈ రోజుల్లో, ఈ వార్త “వైరల్” అయిపోయింది. కాస్త నీచోపమానమైనా, ట్రాన్స్‌లేట్ చేసి చెప్పాలి అంటే, ఈ వార్త గజ్జిలా వ్యాపించింది.

దీనితో ఆ ఫంక్షన్ అటెండ్ అయిన చాలా మందికి ఎప్పుడు లేని విధంగా, చాలా అసయ్యంగా, తాము నీచ్ కుత్తే కమీనేలు కాము అని నిరూపించుకోవాల్సిన సమయం ఆసన్నమయ్యింది.

“ఈ ఒక్క సారికి ఆయన్ను వదిలేయండి. ఇంకో సారి ఇదే బూతు క్యామెంట్ చేయకుండా మేము చూసుకుంటాం,” చెప్పారు సినీసం (సినీ నటుల సంఘం) ప్రతినిధులు, ప్రెస్ మీట్ పెట్టి మరీ.

“ఓహో! ఆ బూతు క్యామెంట్ మాత్రం మళ్ళీ చేయనివ్వము, వేరే బూతు క్యామెంట్లు చేయడని గ్యారంటీ ఇవ్వలేము అంటారు! ఎంత క్రమ శిక్షణ, ఎంత క్రమ శిక్షణ!” మెచ్చుకున్నారు అక్కడ చేరిన విలేఖరులు.

అప్పుడే ముసుగు వేసుకుని పక్కనుంచి జారుకోబోతున్న యాంకర్ కవిని గుర్తు పట్టేసి విలేఖరులు ఆయన్ని ఘెరావ్ చేశారు.

“యాంకర్ బాబూ, యాంకర్ బాబూ, మీరెందుకు “సూపర్ సార్” అన్నారు ఆ క్యామెంట్‌కి?” అంటూ అడిగారు.

“మరేమో యాంకర్‌ని కాబట్టి అలా అన్నాను. అసలు మాకు అంతకంటే మాట్లాడే అవకాశం ఎక్కడుంటుంది. సూపర్ సార్, అబ్బో బెమ్మాండం సార్, ఈ సినిమా మీ ప్రస్థానంలో ఒక మైలు రాయిలా నిలిచిపోతుంది సార్, మీరు మీ ఫ్యాన్లకి ఏం మెసేజ్ ఇవ్వదల్చుకున్నారు సార్, ఇలాంటి పడి కట్టు మాటలు అని అని, అలవాటు ప్రకారం అనేశాను. నిజం చెప్పాలి అంటే ఆయన ఏం అన్నారో నేను వినలేదు. నాకు అసలు ఆ రోజు టెంపరరీగా చెవుడు వచ్చింది. ఆయన పెదవులు కదలడం ఆగగానే, ఓహో ఈయన క్యామెంట్ అయినట్టుంది అనుకుని, “సూపర్ సార్!” అన్నాను. నిజంగా ఆయన చేసిన క్యామెంట్ వినపడి ఉంటే, రాహుకలిలో అభాస్‌లా అక్కడే కత్తి తీసి ఒక వేటుతో ఆయన తల నరికేసి ఉండేవాడిని,” ఆవేశంగా అన్నాడు యాంకర్ కవి.

ఈయనకు దూరంగా ఉండడం ఎందుకైనా మంచిది అనుకుని విలేఖరులు అక్కడే ఉన్న బుజ్జి కృష్ణని చాలా-కుతి రావు క్యామెంట్ మీద ఆయన అభిప్రాయం అడిగారు.

“ఆ.. మరీ.. సీనియర్ నటుడు అంటే ఆయన మన మహిళా లోకాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని అయినా, ఆ, బా, బా… అలా అనకుండా ఉండాల్సి ఉంది. నేను అసలు పబ్లిక్‌లో మాట్లాడేప్పుడు ఎంత జాగ్రత్తగా ఉంటానో మీకందరికి తెలుసు కద,” కళ్ళు పెద్దవి చేసి అటూ ఇటూ ఊగుతూ చెప్పాడు బుజ్జి కృష్ణ.

“అవునవును. ముఖ్యంగా మీకు అమ్మాయిలు అంటే వల్ల మాలిన గౌరవం. అప్పుడెప్పుడో నేను అమ్మాయిల వెంట పడను, నా ఫ్యాన్స్ ఒప్పుకోరు, అమ్మాయిలని ముద్దైనా పెట్టాలి, లేదా కడుపైనా చేయాలి అని చెప్పారు, అలా జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి కదూ?” అన్నాడు ఒక విలేఖరి.

“కరెక్ట్! నువ్వు చాలా షార్ప్‌గా ఉన్నావు. కావాలంటే నీకు నా ఎక్స్‌క్లూసివ్ ఇంటర్వ్యూ ఇస్తాను, చేస్తావా?” అడిగాడు బుజ్జి కృష్ణ.

“మళ్ళీ ఎప్పుడైనా వస్తాను లెండి,” తెలివిగా తప్పించుకున్నాడు ఆ విలేఖరి.

ఆఖర్లో, “పోకండోయి, సినిమా చూడకుండా!” చిత్రం యొక్క హీరో మరియు హీరోయిన్‌లను తగులుకున్నారు విలేఖరులు.

“చాలా-కుతి రావు గారు అంత అసహ్యకరమైన మాట అనడం అటుంచండి. మీరిద్దరూ కి కి కి అని ఎందుకు నవ్వారు? చెప్పండి రాగ తైచన్య గారు?” అడిగాడు ఒక విలేఖరి.

“చీ చీ! మీరు నన్ను హోల్‌సేల్‌గా అపార్థం చేసుకున్నారు. నేను నవ్వింది దానికి కాదు. నిన్న మా తమ్ముడు కిల్‌కిల్ వేసిన జోకు నాకు అదే సమయంలో అర్థమయ్యింది. అందుకే కిల కిలా నవ్వాను. అసలు నేను లాగూలు వేసుకునే వయసు నుండి, ఆడ వాళ్ళని గ్యాప్ లేకుండా గౌరవిస్తున్నాను,” సంజాయిషీ ఇచ్చుకున్నాడు రాగ తైచన్య.

“ఏమ్మా, రక్కుల ప్రీతూ! ఆడ దానివై ఉండి నువ్వెందుకు నవ్వావమ్మా?” ఇంకో విలేఖరి ప్రశ్నించాడు.

“నాకీ తెగ్లూ కొంచెం కొంచెం వస్తయి. అందుకే నేను నవ్వినయి. ఐనా టెలిక్యాస్ట్‌లో ల్యాగ్ ఉంటయి. నాది రియాక్షన్ బిల్‌కుల్ లేట్ హై,” ముద్దు ముద్దుగా చెప్పింది రక్కుల ప్రీత్.

“ఏంటీ, ఆయన క్యామెంట్ రియల్ టైమ్‌లో వచ్చిందా. మీ నవ్వు ల్యాగ్‌లో వచ్చిందా! లాగూలు తొడుక్కునే వాళ్ళకి చెప్పండి, ఈ మాటలు,” చిరాకు పడ్డాడు ప్రశ్న వేసిన విలేఖరి.

అప్పుడే తైచన్య నాన్న రాగార్జున అక్కడికి దూసుకుని వచ్చాడు. “నేను చాలా-కుతి రావుగారి క్యామెంట్‌ని ఖండ ఖండాలుగా ఖండిస్తున్నాను. ఆడవాళ్ళంటే మా అబ్బాయి రాగ తైచన్య కంటే నాకు డబుల్ రెట్టింపు గౌరవం. ఐనా, డైనోసార్లకి కాలం చెల్లింది,” ఎవరూ ఏమీ అడగక ముందే అనౌన్స్ చేశాడు ఆయన.

“సారు ఏమి అంటయి? మా మూవీలో డైనోసార్లు ఉన్నయి?” అయోమయంగా అడిగింది రక్కుల ప్రీత్.

“మాకీ అర్థం అయ్యాక మీకీ చెప్తయి,” అని విలేఖరులు అక్కడి నుండి నిష్క్రమించారు.

***

ఇదంతా చూస్తున్న మన తెగులు కుటుంబ ప్రేక్షకులు ఈ వ్యవహారాన్ని చూసి అసహ్యించుకున్నారు.

“ఛీ, ఛీ, అందుకే నేను అసలు ఈ సినిమాలు చూడ్డమే మానేశాను. చక్కగా ఇంట్లో, టీవీలో, సంసార పక్షమైన ప్రోగ్రాములే చూస్తాను. ఆ, అమ్మాయి! ఆ ప్రోగ్రామ్ ఏదో ఉంటుంది చూడు! మగాళ్ళు ఆడాళ్ళలా చీరలు కట్టుకుని, భలే జోకులు, పంచులూ వేస్తూ ఉంటారు. నీక్కూడా ఆ ప్రోగ్రామ్ అంటే భలే ఇష్టం. అది పెట్టమ్మా!” అన్నాడు ఒక పెద్దాయన తన కూతురితో.

“మీరు చెప్పేది బజర్దస్త్ క్యామెడి షో గురించి నాన్నా. పదండి, వెళ్ళి చూద్దాం!” ఉత్సాహంగా అంది ఆ అమ్మాయి.

Posted in మన సమాజం, సినిమాలు, Current Affairs | 11 Comments

పప్పు లాంటి మనిషి


శోకేశ్ బాబు వాళ్ళ తాత గారు నటించిన “నిప్పు లాంటి మనిషి” సినిమాని తన ఆఫీసులో ఉన్న బిగ్ స్క్రీన్ టీవీ మీద చూస్తున్నాడు. ఎప్పటికైనా తన తాత గారంతటి వాడు కావాలన్నది శోకేశ్ కోరిక. ఒక్క శోకేశే కాదు, తాత గారి వారసులంతా కూడా ఆయనలా అయిపోదామని ఫీల్ అవుతూంటారు. (కొందరు దాదాపు అయి పోయామని కూడా అనుకుంటూంటారు లెండి.)

ఈ సీనుని రూం బయటనుండి గమనిస్తున్న బర్రెల రామకృష్ణుడు, బుచ్చెం నాయుడు చూసి పళ్ళు కొరుక్కున్నారు. “ఈ సినిమా చూసినంత మాత్రాన పెద్దాయనలా అయిపోతాడు అనుకోవడంలోనే చినబాబు తెలివితేటలన్నీ బయట పడుతున్నాయి,” కసిగా అన్నాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“తనకి తెలివితేటలు ఉన్నాయో లేదు పక్కనుంచు. మనకు అసలు లేవు అనుకుంటాడు కద. అందుకే మన మంత్రిత్వ శాఖల్లో వేళ్ళు కాళ్ళు కూడా పెట్టేసి మనల్ని శోకంలో ముంచెత్తుతున్నాడు,” బాధగా అన్నాడు రామకృష్ణుడు.

“అవును, మనమంతా వెళ్ళి సూర్యబాబు నాయుడుతో, “యాండీ, మీ అబ్బాయి ఒక రాజ్యాంగేతర శక్తి, అదే extra constitutional power లా తయారు అయ్యాడు,” అని చెప్పడమే మనం చేసిన పెద్ద పొరపాటు,” వాపోయాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“అవును, దాంతో ఆయన నొచ్చుకుని, అసలే నేను చండ శాసనుడిని, పార్టీకి చెడ్డ పేరు వస్తే భరించలేను, అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుని, దీనికి ఒకటే పరిష్కారం, చినబాబుని మంత్రిని చేసేస్తున్నా, ఇంక వాడు రాజ్యాంగేతర శక్తి కాదు, రాజ్యాంగ లోపలి శక్తే అని, శోకేశ్‌ని మంత్రిని చేసి పారేశాడు,” ఘొల్లుమన్నాడు బర్రెల రామకృష్ణుడు.

“మంత్రయ్యాక మనోడి అవాకులు చెవాకులు పదింతలు పెరిగి పోయాయండి. అప్పుడే బెటర్. సైలెంట్ గా మనల్ని హింసించే వాడు. మంత్రయ్యాక ఒకటే స్టేట్‌మెంట్స్ ఇచ్చేస్తున్నాడు. ఎప్పుడు ఏం మాట్లాడతాడో అని భయపడి చస్తున్నాం,” కసిగా అన్నాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“నువ్వు చెప్పింది నిజమే, పద, వెళ్ళి సూర్యబాబు గారి చెవులు కొరుకుదాం. చినబాబుకి ఇంకా మంత్రి పదవి నిర్వహించేంత పరిణితి రాలేదు, కొన్ని రోజులు, రాజ్యాంగేతర శక్తిగానే ఉండనివ్వండి అని సలహా ఇద్దాం,” అంటూ బుచ్చెం నాయుడుని తీసుకుని సూర్యబాబు చేంబర్స్ వైపు బయలుదేరాడు బర్రెల రామకృష్ణుడు.

****

“ఐతే చినబాబు వల్ల మన పార్టీ ప్రతిష్టలు మసక బారుతున్నాయి అంటారు,” కళ్ళ జోడు పై నుండి ఇద్దరినీ తీక్షణంగా చూస్తూ అన్నాడు సూర్యబాబు నాయుడు. ఆయన అప్పుడే మోస్తా తీర ప్రాంతాల దగ్గరి సముద్రానికి “సూర్యన్న సాగరం” అని పెడితే ఎలా ఉంటుంది అని ఆలోచిస్తున్నాడు. ఎలాగూ పథకాలన్నిటికి తన పేరు పెట్టేశాడు, సముద్రాలని, నదులని, పిల్ల కాలువలని కూడా ఎందుకు వదలాలి అన్నది ఆయన ఆలోచన.

“ఆయ్, మసక బారిపోవడం కాదండి, ఆయన స్టేట్‌మెంట్స్‌ని మీడియాకి సర్ది చెప్పలేక మాకు మెంటల్ వచ్చేస్తుంది,” వినయంగా చెప్పాడు రామకృష్ణుడు.

“వేరే మంత్రిత్వ శాఖల గురించి నీకెందుకు అని నన్ను ఎప్పుడో కోప్పడ్డారు కదండి. ఇప్పుడేమో చినబాబుగారు, నా మంత్రిత్వ శాఖని నిర్వహించడానికి కూడా నాకు అవకాశం ఇవ్వట్లేదండి,’ గుర్రుగా కంప్లైంట్ చేసాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“ఇంతకి వాడు ఇచ్చిన డ్యామేజింగ్ స్టేట్‌మెంట్స్ ఏంటో చెప్పండి,” పురమాయించాడు సూర్యబాబు.

“చిత్తం,” అంటూ జేబులోంచి ఒక పెద్ద చిట్టా తీశాడు రామకృష్ణుడు.

“ఎహే, మిమ్మల్ని అడిగింది చిట్టా చదవమని కాదు, వాడి టాప్ 5 డ్యామేజింగ్ స్టేట్‌మెంట్స్ చెప్పండి చాలు,” చిరాకు ద్వనించింది సూర్యబాబు గొంతులో.

“హిండియాకి స్వాంతంత్ర్యం వచ్చి 66 ఏళ్ళు అయ్యింది అన్నాడండి. వచ్చి 69 ఏళ్ళు కదండి అయ్యింది,” గొణిగాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“రిపబ్లిక్ కానంత వరకు మనం పూర్ణ స్వతంత్ర్యులం కాదు అని వాడి అభిప్రాయం. అందుకే 1950 నుంచి లెక్క పెట్టాడులే, నెక్స్ట్?”

“అలా అనుకున్నా 67 ఏళ్ళు అయినట్టు కద?” బర్రెల రామకృష్ణుడి చెవిలో రహస్యంగా అన్నాడు బుచ్చెం నాయుడు.

“నువ్వు నోరు మూయి, ఇంత చెప్పిన వాడు, ఒక సంవత్సరం తేడా వస్తే ఏమవుతుంది అని కూడా అంటాడు,” కసురుకున్నాడు రామకృష్ణుడు.

“ఏంటా గుసగుసలు? తరువాత స్టేట్‌మెంట్ చెప్పండి!” గద్దించాడు సూర్యబాబు.

“మొన్నటికి మొన్న మన రాజ్యాంగ కర్త జయంతి రోజు, అందరికి ఆయన వర్ధంతి శుభాకాంక్షలు చెప్పాడు,” నసిగాడు రామకృష్ణుడు.

“అంటే ఆయన మన మధ్య లేడు అన్న విషయం గుర్తొచ్చి ఉంటుంది. అందుకే పొరపాటున అలా అని ఉంటాడు లే!”

“అంతే అంటారా, మరి ప్రమాణ స్వీకారం రోజు శ్రద్ధా పూర్వకంగా అనడానికి బదులు శ్రద్ధాంజలి ఘటించాడు కద?” ఇది బుచ్చెం నాయుడు.

“అదా, మన రాష్ట్రంలో మంత్రి పదవుల్లో ఉండి కీర్తిశేషులైన ఎందరో మహానుభావులని గుర్తు చేసుకుని అలా ఘటించి ఉంటాడులే.”

“ఒక సభలో, వచ్చే ఎన్నికల్లో మన పార్టీ కనీసం 200 సీట్లు గెలుస్తుందని కమిట్ అయ్యాడు. మన రాష్ట్రం మొత్తంలోనే అన్ని సీట్లు లేవు కద,” బాధతో బర్రెల రామకృష్ణుడి గొంతు వణికింది.

“ఓరి పిచ్చోళ్ళలారా! అప్పటికి రీ-ఆర్గనైజేషన్ వల్ల మన రాష్ట్రంలో 250 సీట్లు ఉంటాయిలే!”

“ఇంతకంటే దారుణం ఏంటంటే, బంధు ప్రీతి, కుల పిచ్చి ఉన్న పార్టీ కేవలం మనదే అన్నాడు,” ఉక్రోశంగా అన్నాడు బుచ్చెం నాయుడు

“నిజమే చెప్పాడు కద!” అని నాలుక కరుచుకున్నాడు సూర్యబాబు. తరువాత, “సరేలే నేను వాడితో మాట్లాడతాను. రాజకీయాల్లో ఇంత నిజాయితీ పనికి రాదు అని అర్థమయ్యేలా చెప్తాను,” అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు.

“ఈ చెప్పడాలు, బుజ్జగించడాలు ఎందుకు సార్, చినబాబుకి మంత్రి పదవి, కాస్త రాజకీయ పరిణితి వచ్చాక ఇస్తే సరిపోయేది కద?” ఈ సారి ఇద్దరు ముక్తకంఠంతో అన్నారు.

“అక్కడికి మనమందరం రాజకీయ పరిణితి వచ్చాకే మంత్రులు అయినట్టు! వెళ్ళండి వెళ్ళండి, మీ పని, అదే చినబాబు ఇచ్చిన పని చూసుకోండి,” కసురుకున్నాడు సూర్యబాబు.

 

Posted in Current Affairs | 4 Comments

సొట్టప్ప రాహుకలిని ఎందుకు చంపాడు?


నా ఫోన్‌లో ఉన్న ఏంటప్పా యాప్ శబ్దం చేసింది. (ఇప్పుడు మనుషులు అందరూ ఏంటప్పా ద్వారానే సంభాషించుకుంటున్నారు. దీని దెబ్బకి ముఖపుస్తకం లాంటి పాపులర్ యాప్స్‌కి కూడా కొన్ని మూలల చెదలు పట్టాయి.)

నా ఫోన్ వైపు చూశాను. “ఏంటప్పా, అసలు సొట్టప్ప రాహుకలిని ఎందుకు చంపాడప్పా?” అని అప్పారావు నుంచి మెసేజ్.

“ఇన్ని అప్పాలెందుకురా, కాసేపట్లో సమాధానం తెలిసి పోతుంది కద?” అనునయంగా నేను రిప్లై కొట్టాను.

“అసలు ఎందుకు చంపి ఉంటాడంటావు?” – అప్పారావు

“నా ఉద్దేశం చిన్నప్పుడు సొట్టప్ప బట్ట తల మీద ఉన్న సొట్టలపై, బుజ్జి రాహుకలి బోలెడు జోకులు వేసి ఉంటాడు. పెద్దయ్యాక ఒక రోజు బరస్ట్ అయ్యి, రాహుకలిని పొడిచి ఉంటాడు.” -సాలోచనగా నేను

“మౌత్ ముయ్యి. రాహుకలి లాంటి కళాఖండంలో అలాంటి చెత్త కారణాలు ఉండవు. నీ పిచ్చి వాగుడు వింటే జక్కన్న వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తాడు.” – వాడు

“ఆయన ఏమీ ఏడవడు. ఈ సినిమా ఫలితం ఏమైనా ఆయనకు వచ్చిన ఇబ్బంది ఏమీ లేదు. ఇలాంటి ఇంకో పది కళా ఖండాలు తీసే సత్తా సంపాదించుకునేశాడు ఈ పాటికే. పైగా ఒరేయి! నేను మౌత్ మూసే ఉన్నాను. నా చేతి వేళ్ళు వాడి టైప్ చేస్తున్నాను అంతే! కి కి కి!” – నేను

“ఒరే, ఈ రోజు నిన్ను నేను భరించలేక పోతున్నారా. ఏదో మనశ్శాంతి కోసం నీకు టెక్స్ట్ చేస్తే, ఇంకా బాధ పెడుతున్నావు.” – అప్పడు.

ఈ సారి నాకు చిరాకు ముంచుకొచ్చింది.

“అబ్బా, ఏదో సినిమాలో ఎవరో ఎవరినో చంపితే నీకు టెన్షన్ ఎందుకురా? అయినా కొన్ని వార్తలు మెల్లగా లీక్ అవుతున్నాయి. ఆల్‌రెడీ ఆన్‌లైన్ రివ్యూస్ మొదలయ్యాయి. సొట్టప్ప ఒకే సారి రాహుకలిని చంపడంట. ఖండ ఖండాలుగా చంపుతాడంట.” – నేను

“నో! నహీ! ఇంకేం చెప్పకు. సస్పెన్స్ బ్రేక్ చేయకు. నా స్వయాన నేను ఆ సీన్‌ని పెద్ద తెర మీద చూస్తే కాని నాకు సంతృప్తి కలగదు.” – వాడు

“ఐతే కొన్ని గంటలు ఆగు. ఎలాగూ బ్లాక్‌లో టికెట్ కొని అఘోరించి ఉంటావు కద. విషయం తెలిసిపోతుంది.” – నేను

“పో అప్పా! అప్పటి వరకు టెన్షన్ తట్టుకోవాలి కద.” – అప్పి గాడి మెసేజ్

“తెలిశాక టెన్షన్ తగ్గుతుందా అప్పా?” – నా మెసేజ్ (ఇందులో అప్పా రావు గాడిని అప్పా అని నేను సంబోధించి చేసిన పద ప్రయోగం తమరు గమనించే ఉండాలి.)

“అప్పుడు ఇంకో టెన్షన్ అప్పా!” – అప్పారావు

“అదేంటి మళ్ళీ?” – నేను

“ఇన్నాళ్ళు జీవితంలో ఒక ఉత్కంఠ ఉండేది. సమాధానం తెలిసితే అది కాస్తా పోతుంది. అప్పుడు దేని కోసం ఎదురు చూడాలప్పా?”

నేను అవాక్కయ్యాను.

 

Posted in సినిమాలు | 2 Comments

అందరికి అన్నీ ఇస్తాం!


రుబ్బు రోలు రెడ్డికి ఆ రోజు పొద్దున నిద్ర లేవగానే ఒక బ్రహ్మాండమైన ఐడియా వచ్చింది. రుబ్బు రోలు రెడ్డి తెగులు సినిమాతో పరిచయమున్న వారందరికి బాగా తెలుసు. ఆయన కళాకారులకు ఏ మాత్రం సేవ చేసే అవకాశమున్నా గద్దలా తన్నుకు పోతాడని ఆయనకి సినీ లోకం “కళా రాబందు” అనే బిరుదినిచ్చి సత్కరించింది కూడా.

అర్జెంట్‌గా తన సెక్రెటరినీ పురమాయించాడాయన. సెక్రెటరీ హాజరయ్యాడు.

“ఇదిగినోయి ఈ మధ్య నా తరపు నుండి కళా పోషణ తక్కువయినట్టు నాకు కూసింత అనుమానంగా ఉంది,” అన్నాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి.

“మొన్నే కద సార్, ఏదో ఫంక్షన్‌కి మిమ్మల్ని ముఖ్య అతిథిగా పిలిస్తే అక్కడ పరమ శివుడి మీద మీకు తెలిసిన మంత్రాలన్ని చదివి వారికి దండిగానే విరాళం ఇచ్చి వచ్చారు?”

“అది ఎంతోయి, ఆటలో అరటి పండు! కాస్త ఘనంగా ఏదైనా చేయాలి.”

“ఏం చేద్దామంటారు?”

“ఈ సారి కని విని ఎరుగని రీతిలో ఒక అవార్డుల ఫంక్షన్ చేయాలి. తెగులు సినీ పరిశ్రమని గౌరవించాలి.”

“అలాగే, ఎవరెవరికి అవార్డులు ఇద్దామనుకుంటున్నారు? ఎవరిని పిలవాలంటారు?”

“మొత్తం తెగులు ఇండస్ట్రీలో ఉన్న అందరు నటీ నటులని, సాంకేతిక నిపుణలని ఆహ్వానించు.”

“ప్రాబ్లం అవుతుందేమో సార్. అవార్డులు రాని వారు సాధారణంగా ఇలాంటి ఫంక్షన్లకి రావడానికి ఇష్టపడరు.”

“అవన్నీ నీకెందుకోయి? నేను చెప్పాను కద, ప్రతి ఒక్కరికి ఇన్విటేషన్ పంపించు!”

“చిత్తం!”

***

మొత్తం సెగట్రీకే వదిలేయకుండా, పెద్ద తలకాయలందరిని తనే స్వయంగా ఆహ్వానించాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి.

ముందుగా రిచంజీవికి కాల్ చేశాడు. ఆయన ఫోనెత్తగానే సంగతి వివరించాడు.

“మరి ఈ ఫంక్షన్‌లో నాకేదైనా…” నసిగాడు రిచంజీవి.

“అయ్యో ఎంత మాట! ఉత్తమ అవార్డ్ మీకే కద! అందుకే అందరికంటే ముందు మీకు కాల్ కొట్టాను.”

“మరి నేను ఆదరా బాదరలో ఉన్నాను. ఫంక్షన్ ఏమో హౌజాగ్‌లో…”

“మీకు కష్టం కలిగిస్తానా! మీకోసమే స్పెషల్ ఫ్లైట్ కూడా ఏర్పాటు చేశాను.”

“ఎంతైనా మీ అతిథి మర్యాదలు సూపర్. నేను తప్పకుండా వస్తాను.”

“సంతోషం,” అని ఫోన్ పెట్టేసి, బుజ్జి కృష్ణకి కాల్ చేశాడు రెడ్డి.

“ఓ, రెడ్డిగారా! ఏంటి మమ్మల్ని ఇలా గుర్తు చేసుకున్నారు?” అడిగాడు బుజ్జి కృష్ణ.

అవార్డుల ఫంక్షన్ గురించి చెప్పాడు రెడ్డి.

“కళాకారులని గౌరవించాలనే మీ తపన గొప్పది. మరి నేను అక్కడికి అంటే…”

“ఎంత మాట. ఉత్తమ అవార్డ్ మీకే కద! పైగా మీతో పాటు మిగతా ఆహ్వానితులందరికి కలిపి ఒక స్పెషల్ ఫ్లైట్ కూడా అరేంజ్ చేస్తున్నా”

“ఇహ మీరు ఏం వర్రీ కాకండి. నేను తప్పకుండా వస్తున్నాను,” మాటిచ్చాడు బుజ్జి కృష్ణ.

తరువాత కొన్ని గంటల పాటు తెగులు సినిమాలోని పెద్ద నటీ నటులకి, సాంకేతిక నిపుణులకి అందరికి కాల్ చేసి, ఉత్తమ అవార్డ్ వారికేనని హామీ ఇచ్చి, అందరితోనూ ఫంక్షన్‌కి తప్పకుండా వచ్చేలా మాట పుచ్చుకున్నాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి.

***

హౌజాగ్ నగరంలోని అతి పెద్ద ఆడిటోరియంని బుక్ చేశాడు రెడ్డి. ముందుగా తనకు మాత్రమే అరేంజ్ చేసిన స్పెషల్ ఫ్లైట్‌లో రిచు విచ్చేశాడు. ఆ తరువాత బుజ్జి కృష్ణతో సహా మిగతా నటీ నటులు విచ్చేశారు. ఇంకో బ్యాచ్‌లో దర్శకులు, సంగీత దర్శకులు, కమెడియన్‌లు, వగైరాలు వేంచేశారు.

“వాయ్యో! అసలు ఇంతమంది సినీ ప్రముఖులు ఒకే కప్పు కింద చేరడం ఇదే మొదటి సారి అయ్యుంటుంది. వీళ్లందరిని మా బాస్ ఎలా మ్యానేజ్ చేస్తాడబ్బా? అసలే వీళ్ళందరికి వల్ల మాలిన ఈగోలు,” తనలో తాను అనుకున్నాడు సెగట్రీ.

“అవార్డ్ ట్రోఫీలు తీసుకొస్తున్న ఇసుక లారీలు ఇంకా రాలేదేంటి,” ఆందోళనగా అన్నాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి, సెగట్రితో.

“ఇసుక లారీలలో అవార్డులు తెప్పిస్తున్నారా? అంతంత పెద్ద ట్రోఫీలా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు రిచంజీవి.

“అహహా, ట్రోఫీల సైజు మామూలే, జస్ట్ వాటి సంఖ్య ఎక్కువ, అంతే!” చెప్పాడు రెడ్డి.

“అదిగోండి, లారీలు వచ్చేశాయి,” ఆనందంగా అన్నాడు సెగట్రీ.

***

“నా ఆహ్వానాన్ని మన్నించి వచ్చిన అందరికి నా ధన్యవాదాలు. అసలే ఫంక్షన్ నిడివి చాలా పెద్దది కాబట్టి, ఈ సారికి నా ఇష్ట దైవమైన పరమ శివుడి మంత్రాలు స్కిప్ చేస్తున్నా. డైరెక్ట్‌గా అవార్డుల్లోకి వెళ్ళిపోదాం,” అనౌన్స్ చేశాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి.

అక్కడ ఉన్న యావన్మంది చప్పట్లు కొట్టి తమ ఉత్సాహం ప్రకటించారు.

“వీళ్ళు చప్పట్లు కొట్టింది మా సార్ మంత్రాలు చదవను అన్నందుకా, లేకా వెంటనే అవార్డుల్లోకి వెళ్ళిపోదాం అన్నందుకా?” సందేహం కలిగింది సెగట్రీకి.

“ఇప్పుడు మొదటి అవార్డ్ బుజ్జి కృష్ణ గారు బహుకరిస్తారు,” ఆనందంగా అన్నాడు రెడ్డి.

బుజ్జి కృష్ణ ఉలిక్కి పడ్డాడు. “ఇదేంటి ఉత్తమ అవార్డ్ ఇస్తాను అన్న వాడు, తనతో అవార్డ్ ఇప్పిస్తున్నాడేంటి?” అనుకున్నాడు కోపంగా. ఐనా వేదిక మీదకి వెళ్ళక తప్పలేదు బుజ్జి కృష్ణకి.

తనకిచ్చిన కవర్‌ని చించి అందులో ఉన్న పేరు చదివాడు బుజ్జి కృష్ణ. “ఉత్తమ స్టార్, రిచంజీవి!”

అందరి కరతాళ ధ్వనుల మధ్య స్టేజ్ మీదకి వెళ్ళి బుజ్జి కృష్ణ చేతుల మీదుగా ట్రోఫీ అందుకున్నాడు రిచంజీవి. బుజ్జి కృష్ణ పళ్ళు పట పటా కొరుక్కున్నాడు.

ఆ తతంగం అయిపోగానే వెను తిరుగుతున్న ఇద్దరు నటులని ఆపి, “ఆగండి, అప్పుడే వెళ్తారేంటి? ఇప్పుడు నెక్స్ట్ అవార్డ్ రిచంజీవి గారు ఇస్తారు,” చెప్పాడు రెడ్డి.

రిచంజీవి తనకిచ్చిన కవర్‌ని చించి అందులో పేరు చదివాడు. “ఉత్తమ నటుడు, బుజ్జి కృష్ణ!” ఆడిటోరియం మారు మోగే చప్పట్ల మధ్య రిచు నుంచి ట్రోఫీ తీసుకున్నాడు బుజ్జి కృష్ణ.

ఆ తరువాత ఉత్తమ కథా నాయకుడి అవార్డుని సొల్లు అర్జున్ అభాస్‌కి ఇచ్చాడు. అభాస్ ఏమో ఉత్తమ నృత్య నాయకుడి అవార్డుని సొల్లు అర్జున్‌కి ఇచ్చాడు.

విషయం మెల్లగా అక్కడికి వచ్చిన ఆహ్వానితులకి అర్థం కావడం మొదలయ్యింది. ఇసుక లారీల్లో ట్రోఫీలు తెప్పించాల్సిన అగత్యం ఎందుకో బోధపడింది.

రకరకాల బిరుదులతో, ఫంక్షన్‌కి వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికి ఏదో ఒక అవార్డ్ వచ్చేలా చూసుకున్నాడు రుబ్బు రోలు రెడ్డి.

సంగీత దర్శకులకి ఏమో ఉత్తమ సంగీత దర్శకుడు, ఉత్తమ దరువు రాజు, ఉత్తమ డప్పు ప్రభువు లాంటి అవార్డులు దక్కాయి

దర్శకులకి ఉత్తమ దర్శకుడు, ఉత్తమ నట నిర్దేశకుడు, ఉత్తమ కళా దర్శకుడు, ఉత్తమ అమోఘ దర్శకుడు లాంటి అవార్డులు వచ్చాయి.

క్యారక్టర్ నటులందరికి ఏమో ఉత్తమ విలక్షణ నటుడు, ఉత్తమ సలక్షణ నటుడు, ఉత్తమ అవలక్షణ నటుడు లాంటి అవార్డ్స్ ఇవ్వబడ్డాయి.

కమెడియన్స్‌కి ఉత్తమ హాస్య నటుడు, ఉత్తమ కమెడియన్, ఉత్తమ జోకర్, ఉత్తమ నవ్వుల రాజు లాంటి అవార్డ్స్ దొరికాయి.

ఇస్తినమ్మా వాయనం, పుచ్చుకుంటినయ్యా వాయనం టైపులో ఒకరికొకరు అవార్డ్స్ ఇచ్చుకోవడంతో ఫంక్షన్ చాలా సరదాగా సాగిపోయింది.

అందరు తమ తమ అవార్డులని చంకల్లో పెట్టుకున్నాక, చివరాఖరికి ఒక ట్రోఫీ మిగిలింది.

“అయ్యో, ఇదేదో ఎక్స్‌ట్రా ట్రోఫీ మిగిలిపోయిందే, దీన్నేం చేద్దాం,” కాస్త బాధగా అన్నాడు రెడ్డి.

“ఉత్తమ అవార్డ్ బహుమతి కర్తగా మీరే ఆ ట్రోఫీ తీసుకోండి,” అంటూ రిచంజీవి, బుజ్జి కృష్ణ కలిసి జమిలిగా రుబ్బు రోలు రెడ్డి చేతుల్లో ఆ ట్రోఫీని పెట్టారు.

Posted in సినిమాలు | 6 Comments