Seven things that make your work a breeze (even during Covid)!

1. Your first response to any new assignment should always be “No!” When asked again, take a minute to think about it, and still say, “No!!!” Be ready to back up your refusal with various reasons about how this assignment is not feasible. A typical reason could be, “This doesn’t align with our new strategy of putting Cloud before everything.” (If the assignment is a Cloud based one, you could say, “Without getting a sign-off from various stake holders, this would be suicidal!”) This strategy saves you countless hours.

2. Meetings are make-up time for lost sleep (all that sleep you lost due to Netflix binge watching). During these stress filled Covid days you would get a break from both work and your family. Stagger your meetings throughout the work week. Add salt to taste.

3. The more your boss shouts at you, the less he/she knows what the heck is going on. The key here is emotional equanimity. The wise employee knows he/she is being used as a punching bag and would let this obnoxious behavior slide for the greater good of the company, and, of course, his/her job.

4. Both high and low visibility are bad. (Not for nothing, a term like “middle-of-the-road” has been coined.)

5. All-hands meetings should always be attended. The good thing is these are usually a couple hours long and don’t really need any active participation from you these days. Accepting them, automatically blocks your calendar. Caution: You need to be signed on though, in case somebody, like the Boss’s admin, is keeping tabs.

6. Two bosses are better than one boss. While you shirk work given by one, the other assumes you are busy. Try your best to get into dotted-line projects. Where there is will, there is a slacker.

7. Two wrongs make it right. Three make you a team player. Four make you a leader. Five make you a manager.

Posted in Rants | Leave a comment

శ్రీ శ్రీ శ్రీ సైగానంద స్వాముల వారి మహత్మ్యం (ఆడియో/Audio)


ఈ సాములోరు శానా పవర్‌ఫుల్!

చదివితే వచ్చే కిక్కే వేరప్పా అనుకునే వారికి అసలు  టపా ఇక్కడ దొరుకుతుంది.

Posted in వినుడీ జనులారా | 2 Comments

యెంకి పెళ్ళి-సుబ్బి చావు (ఆడియో/Audio)


నమస్తే,

ఒక ప్రయోగం కింద, మొన్న రాసిన “యెంకి పెళ్ళి-సుబ్బి చావు” టపాని యూట్యూబ్‌లో ఆడియో ఫైల్‌గా అప్‌లోడ్ చేశాను.

కాస్త మిమిక్రీ కూడా ఉంటుంది.

విని ఎలా ఉందో చెప్పండి.

అసలు టపా ఇక్కడ చదవచ్చు.

థాంక్యూ!

Posted in వినుడీ జనులారా | 10 Comments

యెంకి పెళ్ళి – సుబ్బి చావు


అది ‘బా’ కార్యాలయం. ‘బా’ తెగులు సినిమా వారందరికి ప్రాతినిధ్యం వహించడానికి ఏర్పడిన సంస్థ. అందరూ పిచ్చ ఫ్రెండ్లీగా ఒకరినొకరు ‘బా’ అని పిలుచుకుంటారు కాబట్టి ఆ అసోసియేషన్‌కి బా అని పేరు పెట్టుకున్నారు.

ఆ రోజు అక్కడ చాలా మంది యాక్టర్లు, నిర్మాతలు, దర్శకులు, ఎక్స్ట్రాలు, ఛీ ఛీ, అదే జూనియర్ ఆర్టిస్టులు సమావేశమయ్యారు. ముందుగా గిగాస్టార్ రిచంజీవి మైక్ అందుకున్నాడు. అందరిలానే ఆయన కూడా మూతికి మాస్క్ ధరించి వున్నాడు. “మిత్రులారా, ఈ కహోనా వైరస్ వల్ల వచ్చిన మిగతా కష్టాలు అటుంచి, మన సినిమా వాళ్ళ ఉనికికే ప్రమాదం ఏర్పడింది. ఇది మనమంతా ఎంతో ఆందోళన చెందాల్సిన విషయం,” అన్నాడు గంభీరంగా.

“అది సరే కానీ బా, నువ్వే కద చెడు చెవిలో చెప్పాలి, మంచి మైకులో చెప్పాలి అన్నావు. మరి ఇంత చెడ్డ విషయాన్ని మైకులో ఎందుకు అలా హోరెత్తేలా చెప్తున్నావు,” అడిగాడు బుజ్జి కృష్ణ. ఆయన బ్రీడే వేరనుకోండి.

గుర్రుగా చూశాడు రిచంజీవి. “ఏడ్చినట్టుంది బా, నువ్వు చెప్పేది. అది కహోనా ముందు విషయం. ఇప్పుడు అలా చెవిలో చెప్పడానికి దగ్గరకి వెళ్తే, రానిచ్చేలా ఉన్నారా జనం? లాగి పెట్టి తంతారు! పైగా ఇక్కడ ఓ రెండొందల మంది ఉన్నారు, అందరి చెవిలో చెప్పేప్పటికి మన సమావేశం సమాప్తమవుతుంది!”

“ఏదో మనిద్దరి మధ్య ఉన్న చనువుతో అన్నాను బా. నువ్వు ప్రొసీడ్!” ఎంకరేజ్ చేశాడు బుజ్జి కృష్ణ.

“ఇంతకి నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, సినిమా థియేటర్లు మూసేశారు. షూటింగులు ఆగిపోయాయి. మన బ్రతుకు తెరువు ఆగిపోయింది. మన పరిశ్రమ మూత పడింది. ఎన్నో కోట్ల నష్టం వాటిల్లింది,” కంటిన్యూ చేసాడు రిచంజీవి.

“ఎంతో మంది నిర్మాతలు చక్ర వడ్డీల మీద అప్పు తెచ్చుకుని మరీ మూడొంతులు సినిమాలు ఫినిష్ చేశారు. ఇలా సినిమాలు ఆగిపోతే రోజు రోజుకి వడ్డీలు పెరిగిపోయి, అందరూ రోడ్డున పడతారు,” బాధగా అన్నాడు ప్రముఖ నిర్మాత జలుబుపాటి సురేష్.

“ఆ భయం మీకెందుకు సార్? మీరు థియేటర్లు ఇప్పిస్తాం అన్న కారణంతో, సినిమాల మీద పేరు వేసుకోవడం తప్ప, డబ్బులు పెట్టడం ఎప్పుడో మానేశారు కద, మీకు వచ్చిన నష్టమేమిటి?” అడిగాడు రాగార్జున.

“అంటే నిర్మాతలందరి గురించి చెప్తున్నామండి. తప్పా?” కోపంగా అరిచాడు సురేష్.

“కోప్పడకండి. ఈ మధ్య నా మూడ్ ఏం బాగుండడంలేదు. మా అబ్బాయి ఖిల్ ఖిల్ రోజూ గుక్క పట్టి ఏడుస్తున్నాడు. ‘డాడీ, నా జాతకం ప్రకారం, ఐదో సినిమా సూపర్ హిట్ అవుతుందట. ఆలస్యం చేయకుండా సినిమా తీయండి’ అని. ఆ టెన్షన్‌తో ఏం మాట్లాడుతున్నానో అర్థం కావడం లేదు,” సర్ది చెప్పాడు రాగార్జున.

“ఇంకా రాబోయేది అతని నాలుగో సినిమానే కద, అంత టెన్షన్ ఎందుకు?” అడిగాడు రిచంజీవి.

“మీరొకరు. నాలుగోది రిలీజ్ అయి ఫ్లాప్ ఐతేనే కద, ఐదోది తీయగలిగేది!”

“ఓ, నిజమే కద, నాకు తట్టనే లేదు,” నొచ్చుకున్నాడు గిగాస్టార్.

“మా దర్శకుల గురించి ఎవరూ పట్టించుకోరేం? అసలే మాకు వల్ల మాలిన creativity కద. ఈ గ్యాప్ రావడంతో చచ్చిపోతున్నాం,” తన బాధ వెళ్ళగక్కాడు గాయపాటి శ్రీను.

“అది ఉత్తి గ్యాప్ కాదు. క్వారంటైన్ వల్ల వచ్చిన సంక్షోభంతో కూడుకున్న లాక్‌డౌన్‌తో ఏర్పడిన గ్యాప్,” కరెక్ట్ చేశాడు గురూజీ. ఆయన ఇంకో క్రియేటివ్ డైరెక్టర్.

“ఇంతకి మీకొచ్చిన కష్టం ఏంటో క్లియర్‌గా చెప్పండి. అసలే నాకు పెద్ద తెగులు డైలాగులు అర్థం కావు,” అన్నాడు పరాయి రాష్ట్రం నుంచి దిగుమతైన హీరో వాజశేఖర్.

“అబ్బా. ఈ గ్యాప్‌లో దాదాపు ఒక రెండొందల వింగ్లీష్ సినిమాలు చూశేశామా? అందులో నచ్చిన సీన్లు క్యాపీ కొట్టే అవకాశం లేక, మాకు నెర్వస్ డిసార్డర్స్ వస్తున్నాయి,” చెప్పాడు గురూజీ.

“అలా అంటారా, ఐతే సరే. ఐనా ఆ శ్యామ్ గోపాల్ వర్మే నయం. చవకగా ఐదు రోజులకి ఒక సినిమా చుట్టేసి OTT మీద రిలీజ్ చేసేస్తున్నాడు. మనం అలా ఎందుకు చేయకూడదు?” అడిగాడు వాజ శేఖర్.

“నువ్వూరుకో వాజా బా! నీకసలేం తెలీదు. ఆయనవి చవకబారు సినిమాలు కాబట్టి చవకగా తీసేస్తున్నాడు. మనవి భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు కద! మనకు OTT వర్కౌట్ కాదు,” ఎక్స్‌ప్లెయిన్ చేశాడు రిచంజీవి.

“మరే, హీరోకి యాభై కోట్లు, దర్శకుడికి పాతిక కోట్లు, మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ కి పదిహేను కోట్లు, నార్త్ నుంచి వచ్చిన తెగులు రాని హీరోయిన్‌కి ఏడు కోట్లు పెట్టి తీసే మన సినిమాలకు OTT వాళ్ళు ఇచ్చే రేటు గిట్టుబాటు కాదు,” చెప్పాడు నిల్ రాజు.

“అసలు సినిమాపై ఎన్ని కోట్లు పెడతారో చెప్పనే లేదు?” ఆసక్తిగా అడిగాడు ఒక జూనియర్ ఆర్టిస్టు.

“నా బొంద. అన్ని కోట్లు పెట్టాక ఇక సినిమాకేం మిగులుతుంది? ఓ మూడు కోట్లలో సినిమా లాగించేసి మొత్తానికి వంద కోట్ల చిత్రరాజం తీశామని ప్రకటిస్తాం.”

“ఓహో!”

“మరిప్పుడు మన తక్షణ కర్తవ్యం?” అడిగాడు రె. కాఘవేంద్ర రావు. అప్పటి వరకు ఆయన ఆడ జూనియర్ ఆర్టిస్టుల వైపు పళ్ళు విసురుతూ కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు.

“షూటింగులకి ప్రభుత్వాలు ఎలాగూ పర్మిషన్ ఇచ్చాయి. మనం అందరం కలిసి కట్టుగా పోరాడితే, థియేటర్లు కూడా తెరుస్తారు. మనం మళ్ళీ మన తెగులు చిత్రాల వైభవాన్ని పునరుద్ధరించాలి. ఆ ధ్యేయం నెరవేరే వరకు ఈ సంకుల సమరం సాగించాలి,” పిడికిలి ఎత్తి గర్జించాడు రిచంజీవి.

“ఇప్పటికి నాకు నచ్చే మాట చెప్పావు బా! ఆ సమరంలో నేను కూడా నీకు తోడుగా నడుస్తాను,” ఆవేశంగా ప్రామీస్ చేశాడు బుజ్జి కృష్ణ.

“తెగులు సినిమా వర్ధిల్లాలి. బా జిందాబాద్,” అంటూ అందరూ కోరస్‌గా అరిచారు.

అప్పుడే అక్కడికి హడావుడిగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు, రిచంజీవి సెగట్రీ. “ఇప్పుడే తెలిసింది. మన బా బిల్డింగ్‌కి కాపలాగా ఉండే వాచ్‌మ్యాన్‌కి కహోనా పాజిటివ్ వచ్చిందట,” ఖంగారుగా చెప్పాడు అతను.

“అయ్య బాబోయి” అన్న అరుపుతో అక్కడ సమావేశం అయిన వారంతా ఆ బిల్డింగ్‌ని వదిలేసి తమ ఇళ్ళకు లగెత్తారు.

Posted in సినిమాలు | 12 Comments

నై, ఛా అన్నా పట్టించుకోని నైచా


పట్టు వదలని విక్రమార్కుడు చెట్టు వద్దకు తిరిగి వెళ్ళి చెట్టు పై నుంచి శవాన్ని తీసి భుజాన వేసుకుని ఎప్పటి లాగే మౌనంగా స్మశానము కేసి నడువ సాగాడు. అప్పుడు శవంలోని బేతాళుడు, “రాజా, నీ శ్రమ, దీక్ష చూస్తూంటే నాకు ముచ్చటేస్తూంది. నీకు కాలక్షేపం కావడానికి ప్రస్తుతం మన హిండియా సరిహద్దుల్లో జరుగుతున్న సంఘటనల గురించి చెప్తాను,” అంటూ కథ మొదలు పెట్టాడు. సమాధానంగా విక్రమాదిత్యుడు కనుబొమ్మలు మాత్రం ఎగరేశాడు.

“నువ్వు సందేహిస్తూంది నిజమే రాజా, నైచాకి హిండియకి సరిహద్దులో, లుడఖ్ లోని వాల్గాన్ లోయలో జరిగిన ఘర్షణ గురించే నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది. చెదురు మదురుగా గొడవలైనప్పటికి, గత నలభై ఐదేళ్ళుగా నైచా, హిండియాల సైనికులు ఎవరూ చనిపోవడం అన్నది జరగలేదు. కానీ ఈ సారి మాత్రం ఇరవయి మంది హిండియన్ సోల్జర్స్ హతం అయిపోయారు. ముఖ్యంగా వారి కల్నల్ శాంతేష్ బాబు కూడా అమరుడయ్యాడు. దీని పట్ల నీకొక అభిప్రాయం ఉండే ఉంటుంది. అదేంటో నాక్కావాలి,” చిలిపిగా నవ్వుతూ అన్నాడు బేతాళుడు.

విక్రమాదిత్యుడు భుజం మీద వేలాడదీసుకున్న బేతాళుడిని ఎంత అసహ్యంగా చూడగలడో అంత అసహ్యంగా చూశాడు.

“మరీ అలా బుంగ మూతి పెట్టకు రాజా. ఇది నీకు నాకు అలవాటైన విషయమే కద. నేను ఏదోలా నీ నోరు తెరిపించడం, నీ భుజం మీదనుంచి మాయం కావడం, మళ్ళీ నువ్వు వచ్చి నన్ను మోసుకుని తిరిగి బయలుదేరడం. అబ్బో ఈ నాటి విషయమా ఇది!

కరక్టే, నిన్ను మాట్లాడించి మౌన భంగం చేయడానికే ఒక ప్రశ్న త్వరలోనే అడగబోతున్నాను. నీ సందేహం నిజమే! అయితే, కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదులే. నువ్వు ఇలా నన్ను మోసుకుని చల్ల గాలిలో వ్యాహ్యాళికి తీసుకెళ్తూ ఉంటే, భలే హాయిగా ఉంది. కాబట్టి ఇది ఇలానే కొనసాగడం కోసం ఇంకొన్ని వివరాలు చెబ్తాను,” ఇకిలించాడు బేతాళుడు.

విక్రమార్కుడు మౌనంగా తన నడక సాగించాడు.

“మే ఆరవ తేదీ నుంచి నైచా, హిండియ సరిహద్దుల్లో చిన్న చిన్న గొడవలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. మధ్యలో నైచీయులు line of actual control వద్ద ఉన్న Partrol Point 14 దగ్గర ముందు చేసుకున్న ఒప్పందాలకు విరుద్ధంగా ఒక observation post కట్టారు. దాని పట్ల మన హిండియన్ సైనికులు అభ్యతరం తెలియజేయడంతో, నైచీస్ సైనికులు ఆ పోస్ట్‌ని పడగొట్టేశారు. జూన్ ఆరవ తేదిన మళ్ళీ ఎవరి నియంత్రణ రేఖ వైపు వారు ఉండాలని నైచీస్, హిండియన్ దళాలు ఒప్పందం చేసుకున్నాయి. కానీ ఆశ్చర్యంగా, జూన్ పదునాలుగవ తేదికి మళ్ళీ నియంత్రణ రేఖకు హిండియా వైపు, ఒక సరి కొత్త నైచీస్ observation post వెలిసింది.”

విక్రమార్కుడు జాగ్రత్తగా తన ముక్కు గోక్కున్నాడు.

బేతాళుడు కంటిన్యూ చేశాడు, “జూన్ పదిహేనవ తారీకు సాయంత్రం, మన సైనికులు కల్నల్ శాంతేష్ బాబు అధ్వర్యంలో ఎందుకిలా చేశారు అని ప్రశ్నించడానికి Point 14 వద్దకు నైచీస్ సైనికులని కలవడానికి వెళ్ళారు. ఆ రాత్రి మూడు సార్లు ఇరు వైపు సైనికులు ఘర్షణ పడ్డారు. రెండవ సారి జరిగిన సంఘర్షణలో నైచీస్ సైనికులు మన వాళ్ళని రాళ్ళతోటి, మేకులు నాటి ఉన్న కర్రలతోటి కొట్టారు. ఈ ఘర్షణలో, శాంతేష్ బాబుతో సహా ఇరవయి మంది హిండియన్ సోల్జర్స్ చనిపోయారు.”

విక్రమార్కుడు ఆశ్చర్యంగా ఏదో అనబోయి మళ్ళీ మౌన భంగం అవుతుందని భయపడి నోరు మూసుకున్నాడు.

“నీ సందేహం నాకు అర్థమయ్యింది రాజా. బాధ్యత గల సైనికులు ఇలా ఆకు రౌడీల్లా దాడి చేయడం ఏమిటా అని నీ అనుమానం కద? నీకు నైచీస్ సైనికుల గురించి బొత్తిగా నాలెడ్జ్ ఉన్నట్టు లేదు. మన పొరుగుదేశమైన పీకిస్తాన్‌కి మల్లే, నైచా వాళ్ళు కూడా ఏ రకమైన నియమాలు పాటించరు. మేకులు నాటిన కర్రలేం ఖర్మ, వీలైతే మన వాళ్ళ మీద పడి కుక్కల్లా కరిచేవారేమో కూడా. మన వాళ్ళు కూడా తక్కువ తినలేదులే! కనీసం ఒక ముప్పయి ఐదు మంది నైచీస్ సైనికులని పైకి పంపించారు. వాళ్ళలా కర్రలు, మేకులు వాడి కాదు సుమా, professional soldiersలా బేయోనెట్స్ గట్రా వాడే లే. ఆ తరువాత పరిస్థితులు కొంత శాంతించాయి. ఇరు వర్గాలు ఈ సమస్యని ఎలా పరిష్కరించాలా అని చర్చలు జరుపుతున్నారు.

ఇప్పుడు చెప్పు రాజా, నైచీస్ అకస్మాత్తుగా ఇలా ఎందుకు చేశారు? హిండియా నియంత్రణ రేఖకి అతి దగ్గరలో ఒక రోడ్డు కట్టిందనా? లేక హిండియా తమ మిత్రదేశమైన పీకిస్తాన్‌తో షాక్మీర్ గురించి గొడవ పడుతుందనా? లేక కహోనా వైరస్ వ్యాపింప చేశారని వచ్చిన చెడ్డ పేరు వల్ల, తమ ఎకానమీ దెబ్బ తినడంతో నైచీస్ ప్రజల్లో మొదలైన అసమ్మతిని దారి మళ్ళించడానికా, లేక తాము ఎంతో ప్రీతి పాత్రంగా తినే గబ్బిలాలు, ప్యాంగోలిన్‌లు మోతాదు మించడం మూలంగా, అజీర్తి చేయడం వల్లా?

ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం తెలిసి కూడా చెప్పక పోయావో, తనకు అరవయి ఏళ్ళు నిండిన సందర్భంగా బుజ్జి కృష్ణ పాడిన ‘యమ కింకరి, యమానంద లహరి’ పాటని నీకు కాళ్ళు చేతులు కట్టేసి, రిపీట్‌లో పెట్టి మరీ వినిపిస్తాను,” బెదిరించాడు బేతాళుడు.

అంత భారీ బేతాళుడిని మోస్తున్నప్పటికి, ఆ షాక్‌కి గాలిలో మూడడుగుల పైకి గెంతాడు విక్రమార్కుడు.

“నీకు పుణ్యం ఉంటుంది. ఆ పని మాత్రం చేయబాకు. దానికంటే మన సరిహద్దుల్లో దేశం కోసం యుద్ధం చేసి ప్రాణ త్యాగం చేస్తే కనీసం వీర స్వర్గమైనా లభిస్తుంది. చెప్తాను విను.

నువ్వు చెప్పిన కారణాలు అన్నీ తప్పే. అవేవి లేక పోయినా నైచీస్ మన మీద ఈ దాడి చేసే వారే. ఎందుకంటే నైచీస్ ఎప్పుడు అదనపు భూభాగం కోసం వెతుకుతూనే ఉంటారు. పేరు గొప్ప ఊరు దిబ్బ అన్నట్టు, అతి పెద్ద జనాభా కల వారి దేశం హిండియా కన్నా పరిమాణంలో రెండింతలు పెద్దదైనా, అక్కడ నివాస యోగ్యమైన స్థలం మాత్రం మనకంటే చాలా తక్కువ.

మక్యూనిస్టులు స్వతహాగా ఆక్రమణదారులు. జాతీయవాదం పేరు చెప్పుకుని నైచీస్ ఎన్నో దుష్కృత్యాలు చేశారు. ఉదాహరణకు డిబెట్‌ని 1950లో మొహమాటం లేకుండా ఆక్రమించుకున్నారు. ప్రపంచం పిరికి ధోరణి వహించి కిక్కురుమనకుండా ఉండడంతో వారి ధైర్యం ఇంకా పెరిగింది. కాబట్టి సందు దొరికితే, వేరే వారి భూమిని అప్పనంగా ఆక్రమించుకోవడానికి ఎప్పుడూ తయారుగా ఉంటారు.

ఇంకా క్లియర్‌గా చెప్పాలి అంటే, నైచీస్ ప్రభుత్వం మనస్తత్వం అడవుల్లో ఉండే హైనాల వంటిది. హైనాలు బలహీనమైన శత్రువుని అమాంతం మింగేస్తాయి (డిబెట్‌లా). కానీ శత్రువు బలవంతుడైతే, చిన్న చిన్న దాడులు చేసి, శత్రువు ఎంత సమర్థవంతంగా ఎదుర్కుంటాడో దాన్ని బట్టి ఇంకో అడుగు ముందుకు వేయాలో, వెనక్కి వేయాలో నిర్ణయించుకుంటాయి.

నైచాకి ఇది ఒక యుద్ధం లాంటి ఆట. ఆట లాంటి యుద్ధం. నైచాలో విప్లవం వచ్చి ఈ నియంతృత్వం నశించేవరకు, మనకు ఈ తలనొప్పులు తప్పవు,” అని చెప్పి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

ఆ సమాధానం కరెక్ట్ కావడంతో బేతాళుడు “మక్యూనిజం జిందాబాద్!” అని అదృశ్యమయ్యాడు.

చేసేది లేక విక్రమార్కుడు నైచాలో తయారు చేసిన తన స్మార్ట్ ఫోన్‌లో, సరికొత్తగా మన హిండియన్ ప్రజలు అప్‌లోడ్ చేసిన టాక్ టాక్ వీడియోలు చూసుకుంటూ మళ్ళీ బేతాళుడి ఉండే చెట్టు వైపు బయలుదేరాడు.

Posted in 'కరెంట్' అఫైర్స్, ఆధునిక బేతాళ కథలు | 13 Comments