ముఖపుస్తకం – 4

అప్పిగాడి మాటలతో నాకు కనువిప్పు కలిగింది. “కాదేదీ కవితకనర్హం?” అని శ్రీ శ్రీ మహాకవి అన్నట్టు, “కాడెవడు ముఖపుస్తకంలో add చేసుకొనుటకు అనర్హుడు” అనుకుని, వల్లకాట్లో రామనాథం & Co.ని నా అకౌంట్‌కి add చేసి పారేశా.

నా హోం పేజ్ రిఫ్రెష్ చేయగానే ఆల్‌రెడీ 20 అప్‌డేట్స్ వచ్చి ఉన్నాయి. ఈ సారి నేనంత ఆశ్చర్య పోలేదు. ముఖపుస్తకం మెంబర్ల కెపాసిటీ నాకు అప్పటికే తెలిసి వచ్చింది.

సరే ఒక్కొక్క అప్‌డేట్ చదవడం మొదలు పెట్టాను. మొదటిది మా ఒకనొక కజిన్‌ది. “ఇప్పుడు స్నానానికి వెళ్తున్నాను (10:45).” ఐతే ఆల్రెడీ అప్పిగాడి “నేను బాత్‌రూంకి వెళ్తున్నాను” అన్న అప్‌డేట్ చదివి ఉండడం వల్ల ఈ సారి నేనంత ఇబ్బందిగా ఫీల్ కాలేదు.

ఎలా రెస్పాండ్ కావాలి దీనికి? కాస్త ఆలోచించాను. స్నానం చేయడం అన్నది మంచి అలవాటు కాబట్టి “లైక్” మీద క్లిక్ చేసేశా.

నెక్స్ట్ అప్‌డేట్ మా వేలు విడిచిన మేనత్త యొక్క కాలు జారిన కొడుకుది. “గత వారం కాలు జారి పడ్డాను అన్న సంగతి మీ అందరికీ తెలిసే ఉంటుంది. ఈ రోజు కాస్త కుంటుతూ నడవ గలుగుతున్నాను,” అని పెట్టాడు.

ఈ సారి ఎలా రెస్పాండ్ కావాలో కొంచెం అర్థం కాలేడు. “లైక్” అని పెడితే, నేను కుంటడం నీకు బాగుందా అని వాడు అపార్థం చేసుకునే అవకాశముంది. అసలే చాల రోజుల తరువాత మళ్ళీ ముఖపుస్తకం ద్వారా కలుసుకున్నాం. సరిగ్గా రెస్పాండ్ కాకపోతే దూరపు చుట్టం కాస్తా ఘోరపు చుట్టమయ్యే అవకాశముంది. అలా అని ఏం అనకపోతే కూడా వాడు ఫీల్ కావచ్చు. కాబట్టి ఒక కామెంట్ వదిలాను, “నువ్వు త్వరలో కుంటడం ఆపేసి నడుస్తావని ఆశిస్తున్నాను,” అని.

నాలో ఇంత లౌక్యముందని నాకు ముఖపుస్తకంలో సభ్యత్వం తీసుకోవడం వల్లే తెలిసింది కదా అని కూసింత ముచ్చట పడ్డాను.

తరువాత అప్‌డేట్, మూడ్ బాగా లేని అమ్మాయిది. “ఇప్పుడు నా మూడ్ కొంత బెటర్. అహహా, మళ్ళీ పాడయ్యింది. కాదులే ఇప్పుడు బెటర్. ఏమో నాకు తెలీదు!” అని ఉంది. దానికి ఎలా స్పందించాలో తెలీక నేను కూడా అది వదిలేసి తరువాత అప్‌డేట్ చూశాను.

వల్లకాట్లో రామనాథం పెట్టాడు, “ఈ ప్రపంచమే ఒక స్మశానం. మనమంతా కాబోయే శవాలం. కాబట్టి జాగ్రత్త చేసుకోవాలి కట్టెలని. అలా అని వదిలిపెట్ట కూడదు బట్టలని,” అని. నాకు ఒక్క సారి నీరసం ముంచుకుని వచ్చింది. అసలే నేను కొంత సెన్సిటివ్. ఇలాంటి డిప్రెసింగ్ మెసేజెస్ అస్సలు తట్టుకోలేను.

వేరే జనాలు మటుకు బాగానే స్పందించారు. దానికి అప్పటికే పది లైక్‌లు వున్నాయి. ఎవరో ఒకతను, “చాలా బాగుంది. ఆ కట్టేలేంటో చెప్తే అవి రెడీ చేసుకుంటాం కద!” అని రిప్లై పెట్టాడు కూడా. రామనాథం గాడి అప్‌డేట్లు ఎలా బ్లాక్ చేయాలో తెలుసుకోవాలి అనుకుంటూ నేను ప్రొసీడ్ అయ్యాను.

తరువాతది నాకు బాబాయి వరస అయ్యే ఒక పెద్దాయన అప్‌డేట్, “మీరు ఫలానా బాబా యొక్క ఫలానా వ్రతం చేస్తే మీకు అష్టైశ్వర్యాలు లభిస్తాయి,” అని పెట్టి వ్రతం యొక్క లింక్ కాబోలు, అది కూడా add చేశాడు.

వద్దు అనుకుంటూనే ఆ లింక్ మీద క్లిక్ చేశాను. అందులో వ్రత విధానం విశదంగా చెప్పబడి ఉంది. చదవడానికి ఒక అర్ధ గంట పట్టింది. క్లుప్తంగా సారాంశం ఏంటంటే ఆ ఫలానా బాబా ఫోటోని రెండు చేతులతో గుండెకి హత్తుకుని మన ఇంటి చుట్టూ మనం పొర్లు దండాలు పెట్టాలి. ప్రతి ప్రదక్షిణం తరువాత, గట్టిగా ఆ బాబా పేరు అరిచి చెప్పాలి. దీనికి కూడా స్పందించాలి కాబట్టి, (లేకపోతే దూరపు చుట్టం ఘోరపు చుట్టం అయిపోయే ప్రమాదం ఉంది, వగైరా వగైరా), “నాకు కుదరదులే బాబాయి. మా ఇంటి చుట్టూ ముళ్ళు. ఒక్క ప్రదక్షిణం చేయడమే కష్టం,” అని రిప్లై పెట్టా.

ఇంతలో మా ఒకనొక కజిన్ నుంచి కొత్త అప్‌డేట్ వచ్చింది, “నా స్నానం అయిపోయిందోచ్ (11:45),” అని. ఓర్నీ వీడు గంట సేపు స్నానం చేశాడా ఐతే అనుకుని ఆశ్చర్యపోయాను. ఈ లెక్కన వీడు రోజుకో సబ్బు అరగదీస్తూ ఉండాలి. అంటే వీడి సబ్బుల ఖర్చే నెలకు కనీసం మూడొందల రూపాయలు ఉంటుంది. సబ్బులే ఈ రకంగా తగలేస్తున్నాడంటే, షేవింగ్ క్రీం, టూత్ పేస్ట్ కూడా బాగానే వేస్ట్ చేస్తూ ఉంటాడు. ఈ రకంగా వాడి పర్సనల్ ఖర్చు ఎంత ఉంటుందబ్బా అని ఆలోచిస్తూ, ఒక సారి తల విదిలించి, ఆ థాట్ ప్రాసెస్ ఆపేశాను. ఏంటో ఈ అప్‌డేట్శ్ చదువుతూ ఉంటే మనసు పరి పరి విధాల పోతూంది.

నెక్స్ట్, అప్పారావు గాడు ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టే వాడు వాకింగ్‌కి వెళ్ళిన ఫోటోలు పెట్టాడు. దాదాపు ఒక యాభై ఉంటాయి. బహుశా నడుస్తున్నంత సేపు, వాడి ఫోన్‌లో ఉన్న క్యామెరా వాడి, దారి పొడుగూతా ఫోటోలు తీసినట్టున్నాడు.

ముందు వాడి ఇంటి గేటు ఫోటో ఉంది. ఆ తరువాత వాడి వీధివి ఒక నాలుగు ఫోటోలు. ఆ తరువాత వాడి పక్క సందులో ఇంకొన్ని ఫోటోలు. ఆ తరువాత మళ్ళీ వాడి సందుకు వచ్చినట్టున్నాడు. ఇంకో మూడు ఫోటోలు. ఆ తరువాత వాళ్ళింటి దగ్గర గుంటలు పడి ఉన్న వాళ్ళ మెయిన్ రోడ్‌వి తీశాడు. ఆ తరువాత ఆ రోడ్ మీద ట్రాఫిక్‌ని తీశాడు. ఆ తరువాత ఒక వీధి కుక్క ఫోటో ఉంది. ఆ తరువాత క్లోజప్‌లో అదే కుక్క ఎగురుతున్నట్టు ఫోటో ఉంది. అంతే! ఇంక ఫోటోలు లేవు.

నా మనసు కీడుని శంకించింది. వెంటనే అప్పారావింటికి ఫోన్ చేశా. వాళ్ళన్నయ్య ఫోన్ ఎత్తాడు. నేనేం అడగక ముందే, “ఓ, అప్పుడే నీకు తెలిసిపోయిందా! అర గంట కిందే వాడిని హాస్పిటల్‌కి తీసుకుని వెళ్ళారు,” అన్నాడు.

“ఎందుకు?” ఆందోళనగా అడిగాను.

“ఇంతకు ముందు వాకింగ్‌కి వెళ్ళినప్పుడు కుక్క కరిచింది! అందుకు. ఆస్పత్రికి పోతూ కూడా ఒకటే గోల. నాతో బలవంతంగా వాడి వాకింగ్ ఫోటోలు వాడి ముఖపుస్తకం అకౌంట్‌కి అప్‌లోడ్ చేయించాడు,” కాస్త విసుగ్గా చెప్పాడాయన.

నేను ఫోన్ పెట్టేశాను.

(ఇంకా ఉంది)

ముఖపుస్తకం – 3

మరుసటి రోజు పొద్దున్నే ముఖ పుస్తకంలోకి లాగిన్ అయ్యాను.

నాకు బోలెడు add రిక్వెస్ట్స్ వచ్చి ఉన్నాయి. మొదటిది మా అప్పారావు నుంచి. వెంటనే వాడిని add చేసుకున్నా.

తరువాత కొందరు దూరపు చుట్టాలు. వారిని కూడా add చేసేశా. ఇన్నాళ్ళకి నాకు నా వేలు విడిచిన మేనత్త కొడుకు ఏం చేస్తూ ఉంటాడో అవకాశం దొరికింది అని ఆనందిస్తూ.

ఆ తరువాత కొందరు ముఖ పరిచయం మాత్రమే ఉన్న వారు. వీళ్ళందరికీ నన్ను add చేసుకోవాల్సిన అవసరమేముందబ్బా అనుకుంటూనే వాళ్ళనీ add చేసేశాను.

ఆ తరువాత నాకు అస్సలు తెలీని వాళ్ళనుంచి add రిక్వెస్ట్స్ ఉన్నాయి. అందులో ఒకటి వల్లకాట్లో రామనాథం నుంచి. వాడెవడో ఎంత గింజుకున్నా గుర్తు రాలేదు. చిన్నప్పుడు నేను నా ఫ్రెండ్స్ మా ఇంటి దగ్గర స్మశానంలో ఆడుకునే వాళ్ళం. కొంప దీసి ఆ బ్యాచ్‌లో ఒకడా? ఊహూ, అలాంటి వాడెవడూ ఉన్నట్టు జ్ఞాపకం రాలేదు.

వాడినీ, అలాంటి కొద్ది మందినీ హోల్డ్‌లో పెట్టాను. ఈ add చేసుకునే ప్రహసనం పూర్తి కాగానే నా “గోడ” వైపు చూసి ఒక్క సారి ఉలిక్కి పడ్డాను. ఆల్‌రెడీ చాల మంది నా వాల్ మీద మెసేజెస్ వదిలి పెట్టారు. నాకు వొళ్ళు గగ్గుర్పొడిచింది. ఇది నిజంగా అద్భుతమైన విషయం. అందులో కొద్దిమంది, నేను ఈ-మెయిల్స్ పంపినా, ఫోన్ మెసేజెస్ వదిలినా రెస్పాండ్ కాని బాపతు ఉన్నారు. అలాంటి వాళ్ళు కూడా, ఇంత ప్రాంప్ట్‌గా నా గోడ మీద బరికేసారంటే, ముఖపుస్తకం ఎలా జన జీవన స్రవంతిలోకి చొచ్చుకు పోయిందో నాకు బోధ పడింది.

నా గోడ మీద మొదటి మెసేజ్ చూశాను. అది అప్పారావు గాడి నుంచి. “ముఖపుస్తకానికి స్వాగతం, సుస్వాగతం! ఇందులో జాయిన్ అయి, ఇన్నాళ్ళకు ఒక మంచి పని చేశావు. అన్నట్టు నేను బాత్‌రూంకి వెళ్తున్నాను” అని ఉంది.

నాకు అర్థం కాలేదు. వీడు బాత్‌రూంకి వెళ్తే ఆ విషయం నాతో చెప్పడం ఎందుకబ్బా అనుకున్నాను. కాని మిగతా మెసేజెస్ కూడా అలానే ఉన్నాయి.

మా వేలు విడిచిన మేనత్త కొడుకు, “వెల్‌కం! నేను గత వారం కాలు జారి పడ్డాను,” అని వదిలాడు.

ఇంకొక అమ్మాయి, “స్వాగతం, ఈ రోజు నా మూడ్ బాగా లేదు” అని వాల్ మీద మెసేజ్ పెట్టింది.

నేను తల బరుక్కున్నాను. దీని గురించి వెంటనే ఒక అథారిటీని సంప్రదిస్తే మంచిది అనిపించింది. మా అప్పిగాడికి ఫోన్ కొట్టాను. ఈ సారి ఆశ్చర్యంగా వాడు మొదటి రింగ్ తరువాతే ఫోన్ ఎత్తాడు.

“ఏంట్రా అసయ్యంగా ఫోన్ చేస్తున్నావు, ముఖపుస్తకం ద్వారా మాట్లాడుకోవచ్చు కద?” అన్నాడు నిష్టూరంగా.

“అంటే నేను అడగాల్సినవి గోడ మీద రాస్తే బాగుండదు, అందరూ చూస్తారు కదా అని…”

“నాకు మెసేజ్ పంపొచ్చుగా మెసెంజర్ మీద? లేదా మెయిల్ కొట్టొచ్చుగా, ముఖ పుస్తకం ద్వారా?”

“అలా పంపితే నువ్వు వెంటనే బదులిస్తావా?”

“ఇవ్వననుకో, ముఖపుస్తకంలో ఎవరు ఏం చేస్తున్నారో ఆ అప్‌డేట్స్ అన్నీ చదవడానికీ, నా అప్‌డేట్స్ ఇవ్వడానికే టైం సరిపోవట్లేదు.”

“అందుకే మరి కాల్ చేశాను. నాదో సందేశం.”

“సందేశం కాదు సందేహం. సందేశాలు రాజకీయ నాయకులు ఇస్తారు.”

“సరేలే, నాకు మెసేజ్‌లు పెట్టిన వాళ్ళంతా, ఆఖరికి నీతో సహా, ఎందుకని వాళ్ళ పర్సనల్ విషయాలు చెప్తున్నారు?”

“పర్సనల్ విషయాలంటే?”

“నువ్వు చెప్పావుగా, బాత్‌రూంకి వెళ్తున్నాను అని. అది నాకెందుకు రా?”

“అసలు ముఖపుస్తకంలో జాయిన్ కావడమే, అలాంటి విషయాలు తెలుసుకోవడానికి. ఉదాహరణకు, నా ఫ్రెండ్స్‌లో ఎవరైనా, వాళ్ళు చేసిన మాడిపోయిన దోస ఫోటో పెట్టారనుకో, నేను వెంటనే లైక్ కొట్టకపోతే ఫీల్ అవుతారు. అలాంటి వాళ్ళకోసం ఈ ఇన్‌ఫర్మేషన్. — నేను బాత్‌రూంలో ఉన్నాను, వచ్చాక వెంటనే లైక్ కొడతాను. అపార్థం చేసుకోకండీ — అని.”

“ఓహో. ఐతే ఇంకో సందేశం, అదే సందేహం. నాకు ఊరూ పేరూ తెలీని వాళ్ళు కూడా add రిక్వెస్ట్స్ పంపుతున్నారు. వీళ్ళంతా ఎవరు?”

“పిచ్చివాడా, వసుధైక కుటుంబం అన్న మాట విన్నావా?”

“ఓ! అంటే వసుధ అనే అమ్మాయిది ఒకే కుటుంబం అని, అంతేనా?”

“ఛీ, ఛీ! ప్రపంచంతా ఒకే కుటుంబం లాంటిది అని. ఈ సూత్రాన్ని ముఖపుస్తకం బలంగా నమ్ముతుంది. అందరూ మన వాళ్ళే అన్న మాట. సో, వాళ్ళని add చేసుకో, అప్పుడు వాళ్ళు ఇంక తెలీని వాళ్ళు కారు కద!”

“ఏడ్చినట్టుంది. ఎవడో వల్లకాట్లో రామనాథం అంట! వాడిని కూడా add చేసుకోనా?”

“వల్లకాట్లో రామనాథమా? వాడు నన్ను కూడా add చేసుకున్నాడు. చిన్నప్పుడు నేను మా ఇంటి దగ్గర ఉన్న స్మశానంలో ఒక బ్యాచ్‌తో ఆడుకునే వాడిని. బహుశా, వారిలో ఒకడై ఉంటాడు.”

“మీ ఇంటి దగ్గర కూడా స్మశానం ఉండేదా?”

“ఇంకా చాలా ఉండేవి. ఇంతకీ నీ సందేహాలు తీరినట్లేనా?”

“ఏదో కొంత…”

“సరే ఐతే, మొన్న నేను మా ఇంటి దగ్గర వాకింగ్‌కి వెళ్ళా. ఆ ఫోటోలు అప్‌లోడ్ చెయ్యాలి. ఇంక ఉంటా,” ఫోన్ పెట్టేశాడు అప్పారావు.

(ఇంకా ఉంది)

ముఖపుస్తకం – 2

మొదలు:

నిద్ర లేచాక కాసేపు నేనెవరో, ఎక్కడ ఉన్నానో, కనుక్కోవడానికి కాస్త టైం పట్టింది. అలా అని నేను రాత్రి తప్ప తాగి పడిపోయాను కాబట్టి అలా జరిగిందని అనుకోకండి. నాది మందు బ్యాచ్ కాదు, నాది మాదీఫల రసాయనం బ్యాచ్.   

ఆ! గుర్తు వచ్చింది. ఈ రోజు ఆదివారం. అంటే వీకెండ్. నా పేరు ఆదిత్య. ఈ రోజు ఆఫీసు లేదు కాబట్టి ఫూటుగా ఎంజాయ్ చేయాలి. గుర్తుకి రాగానే లేచి కూర్చున్నా. ఆ తరువాత పనులు చక చకా జరిగిపోయాయి. ముందస్తుగా నాకేమన్నా ఫోన్ కాల్స్ వచ్చాయేమో చూసుకున్నా. ఒక్కటి కూడా లేదు. నా ఈ-మెయిల్ చెక్ చేసుకున్నా. ఏవేవో advertisements తప్ప ఎవరూ మెయిల్ చేయలేదు. నాకు చిరాకుగా అనిపించింది. గత కొన్ని వారాలుగా ఇదే తీరు. నాకున్న బోలెడు మిత్రులు (అదే, మా అమ్మ ఉద్దేశంలో “ఎందుకు పనికి రాని వాళ్ళు”) అందరూ ఏమయ్యారా అని ఆశ్చర్యం వేసింది.

వెంటనే నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ అప్పారావుకి కాల్ చేశాను. క్లోజ్ ఫ్రెండ్ అంటే వాడు మా ఇంటికి దగ్గరగా ఉంటాడు. పక్క వీధే. వాడు ఫోన్ ఎత్తలేదు. కానీ కాసేపయ్యాక ఒక టెక్స్ట్ మెసేజ్ పంపించాడు, “I am busy” అని. నాకు వొళ్ళు మండింది. నాలాంటి క్లోజ్ ఫ్రెండ్ కంటే బిజీ విషయాలు వీడికేముంటాయి అనుకుని, వాడి ఇంటికి వెళ్ళడానికి నిశ్చయించుకున్నాను.

అప్పిగాడు ల్యాప్ టాప్ వేసుకుని, వాడి రూంలోనే ఉన్నాడు. “ఇంట్లోనే ఉండి బిజీ అంటావేంట్రా?” గట్టిగా అడిగాను వాణ్ణి. వాడొకసారి నా వైపు చూసి కళ్ళతోనే “hi” చెప్పి, “ఉండరా, చాలా అప్‌డేట్స్ ఉన్నాయి చదవడానికి, అందులో కనీసం సగం వాటికైన లైక్ అని కొట్టాలి. అందుకే నీ కాల్ రిటర్న్ చేయలేదు,” అని సంజాయిషీ ఇచ్చాడు.

“అసలు గత రెండు నెలల నుంచి ఐపు అజా లేవు. ఏమయిపోయావు?” అడిగాను.

“లేకపోవడమేంటి, ప్రతి సెకండ్ నేనేం చేస్తున్నానో అప్‌డేట్ చేస్తూనే ఉన్నాగా!” అన్నాడు వాడు చాలా ఆశ్చర్యంగా.

“ఎక్కడ చేస్తున్నావు రా?”

“నా ముఖపుస్తకం అకౌంట్‌లో.”

“ముఖ పుస్తకమా, అదేంటి?”

“నీకు ముఖపుస్తకం తెలీదా? అది ఒక సోషల్ నెట్‌వర్కింగ్ టూల్. అంటే మనమేం చేస్తున్నామో అందరికీ ఒకే దెబ్బలో చెప్పడం అన్న మాట. ఉదాహరణకు, మీ ఇంటి ముందు గోడ మీద నువ్వు ఆ రోజు ఏం చేసిందీ రాశావనుకో…”

“ఎందుకు రాస్తాను. ఇంటి ముందు గోడ ఖరాబు చేసుకోవడానికి నాకేమన్నా పిచ్చా! అంతగా కావాలంటే డెయిరీలో రాసుకుంటా.”

“అబ్బా అలా ఒక నిముషం అనుకోరా!”

“సరే…”

“అప్పుడు మీ వీధిలో వాళ్ళందరిని పేరు పేరునా పిలిచి, ఆ రోజు నువ్వేం చేశావో చెప్పక్కర్లేదు.”

“అవును అక్ఖర్లేదు. అలా చెప్తే పిచ్చ కొట్టుడు కొడతారు కూడా.”

“వినరా! అందరూ ఆ గోడ మీద రాసింది చదువుకుంటారు. నీవేం చేసావో తెలుసుకోవడం వాళ్ళకు ఇష్టం లేదనుకో, చదువుకోరు. కానీ నువ్వు ఒక్కరికి ఇదంతా చెప్పే సమయంలోనే, మీ వీధిలో బ్యాచ్‌ని అంతా కవర్ చేశావు అన్న మాట. దాని వల్ల ఎంత సమయం ఆదా అయ్యిందో చూడు.”

“కానీ నేనెప్పుడూ మా వీధిలో ఎవరికీ నేను రోజూ ఏం చేస్తానో చెప్పను. అలాంటప్పుడు అందరికీ ఎందుకు చెప్పడం? పైగా గోడ కూడా ఖరాబవుతుంది.”

“$%$%$%$%$%$%$%,” రాయడానికి వీలు లేని బూతులు తిట్టాడు అప్పారావు.

“నువ్వు మానసికంగా చాలా ఎదగాలిరా! ఇప్పుడు నీ పరిధిని కొంచెం విస్తరింపచేయి. వీధి స్థానంలో ప్రపంచాన్ని చేర్చు. ఎలా ఐతే మీ ఇంటి ముందు గోడ మీద రాతలు చదవడం వల్ల, మీ వీధి వారందరికి ఒకేసారి జ్ఞానోదయం అవుతుందో, అదే విధంగా ముఖపుస్తకం ద్వారా నువ్వు చేసేది ప్రపంచంలో అందరికీ తెలుస్తుంది,” మళ్ళీ వాడే అనునయంగా చెప్పాడు అప్పారావు.

“నేను చేసేది ప్రతీది చెప్పాలా?”

“నీకిష్టమైంది మాత్రమే చెప్పవోయి!”

“ఇదేదో బాగుందే!”

“మరేమనుకుంటున్నావు. నువ్వు కూడా ముఖపుస్తకంలో ఉండి ఉంటే నేను గత రెండు నెలలుగా ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎలా ఏం చేస్తున్నానో నీకు ఇట్టే తెలిసిపోయేది.”

“అసలేం చేశావురా నువ్వు గత రెండు నెలలు?”

“సమయం వృధా చేయకు, ఇప్పటికైనా జాయిన్ కా. కనీసం ఇప్పటి నుంచైనా నేను చేసేది తెలుస్తుంది.”

“సరే!”

ఆ రకంగా, ఒక దుర్ముహూర్తాన, నేను ముఖపుస్తకంలోకి ఎంటర్ అయ్యా.

(ఇంకా ఉంది)

ముఖపుస్తకం – 1

మానవ సృష్టిలో కొన్ని ముఖ్యమైన పరిణామాలు అప్పుడప్పుడు సంభవిస్తూ ఉంటాయి. నిప్పు కనుక్కోవడం అందులో ఒకటి, అప్పటి వరకు సాలడ్, పచ్చి మాంసం రుచి తప్ప వేరేది తెలియని మన పూర్వీకులకు అకస్మాత్తుగా ఒక కొత్త లోకం తలుపులు తెరుచుకుంది. వంట అనేది పుట్టుకొచ్చింది. (అఫ్ కోర్స్, నా వంట తిన్న వాళ్ళు, “భగవాన్, ఈ నిప్పు మానవులకు ఎందుకు దొరకనిచ్చావయ్యా?” అని వాపోవడం కద్దు. కానీ ఆ విషయం ప్రస్తుతం మనకు అప్రస్తుతం.)

అలానే ఉంకోటి చక్రం. ఈ చక్రం కనుక్కోవడం వల్ల మానవులకు దూర ప్రదేశాలు వలస వెళ్ళే వసతి కలిగింది. అంత వరకు బావిలో కప్పల్లా బ్రతికే మన పూర్వీకులు, వేరే బావులూ, వాట్లో వేరే కప్పలూ కూడా ఉన్నాయి అని కనిపెట్టారు. మన ప్రస్తుత వ్యావహారికంలో వాడే “జంప్ అయిపోవడం” అనేది చక్రం కనుక్కున్నాకే వీలయ్యింది. (అంటే అంతకు ముందు గుర్రాలు గట్రా ఉండేవి అనుకోండి. కాని అవి రౌతులని మోయడానికి మాత్రమే పనికోచ్చేవి. ఆస్తి పాస్తులు వాటి మీద తరలించడం అంత వీజీ కాదు.) అప్పటి వరకూ, నచ్చినా నచ్చకపోయినా అదే ఊర్లో అదే మనుషులతో ఉండాల్సి వచ్చేది. ఈ చక్రాలూ, తద్వారా బండ్లూ రావడం వల్ల, మూటా ముల్లే సర్దుకుని జనాలకు “జంప్” అయిపోయే సౌలభ్యం ఏర్పడింది. కొందరు ఔత్సాహికులు బోలెడు బండ్లు జమిలిగా కట్టుకుని వెళ్ళి దూర ప్రాంతాల ప్రజలని దోచుకోవడం కూడా మొదలు పెట్టారు. అవే యుద్ధాలు అని పిలవబడ్డాయి. (అంతకు ముందు దొమ్మీలు మాత్రమే ఉండేవి.)

దీని తరువాత వచ్చిన పెను మార్పు, వార్తా పత్రిక! దూర ప్రదేశాల్లో జరిగే సమాచారాలని ఈ వార్తా పత్రికల ద్వారా జనాలు తెలుసుకోవడం మొదలు పెట్టారు. (ఈ వార్తా పత్రికలని చక్రాలు ఉన్న బండ్ల ద్వారా సరఫరా చేసే వారు అన్న విషయం వేరే చెప్పక్కర్లేదనుకుంటా.) దీని వల్ల వేరే ప్రాంతాల ప్రజలు ఎలా బ్రతుకుతున్నారు, మన దగ్గర లేనివి వారి దగ్గర ఏమున్నాయి అని తెలుసుకునే వెసులుబాటు కలిగింది. దాని వల్ల ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టు బండ్లు కట్టుకుని ఆ ప్రాంతాలని దోచుకోవడానికి వెళ్ళే వాళ్ళ సంఖ్య ఇంకాస్త పెరిగింది.

వార్తా పత్రిక వచ్చిన చాలా ఏళ్ళ తరువాత Internet ఉద్భవించింది. దీనితో అప్పటి దాక ఉన్న కొద్ది ఎల్లలు కూడా చెరిగి పోయాయి. వెబ్‌క్యాంలో చూసి వంట చేయడం నేర్చుకోవడం లాంటి అద్భుతమైన విషయాలు వీలు పడ్డాయి.

మొత్తానికి చెప్పొచ్చేదేమిటంటే. ఈ పరిణామాల వల్ల ప్రపంచం అంతా ఒక పెద్ద పల్లెలా మారింది. అంటే, అందరికి అన్ని చోట్ల జరిగే విషయాలు తెలిసిపోవడం మొదలు పెట్టాయి. ఈ మార్పుకి అందరూ ముద్దుగా “ప్రపంచ పల్లె” అని ఒక పేరు పెట్టుకున్నారు.

మనుషులు ఇంత దగ్గర అయినప్పటికీ ఇంకా తృప్తి చెందని కొన్ని విద్రోహ శక్తులు, వాళ్ళని ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యేంత దగ్గర చేయడానికి ఒక కొత్త సాధనంతో ముందుకు వచ్చారు. అదే ముఖపుస్తకం! ముఖపుస్తకం ద్వారా అందరికీ ఇప్పుడు తమ దగ్గరి వాళ్ళు, దూరం వాళ్ళు, ఇంకా చెప్పాలంటే అన్ని రకాల వాళ్ళు ఎప్పుడు ఎందుకు ఎలా ఏం చేస్తున్నారో తెలుసుకునే మహదవకాశం ఏర్పడింది.

రాబోయే రోజుల్లో మనం చెప్పుకునే కథ ఈ ముఖపుస్తకానికి సంబంధించిందే.

(ఇంకా ఉంది)

సీ రామ రాజ్జం

“ఒరే బుడుగూ, ఒరే బుడుగూ” పెద్ద పెద్ద అరుపులతో నన్ను నిద్ర లేపింది సీ గాన పెసూనాంబ. ఇక్కడ ఈ నిద్ర లేపే వాళ్ళ గురించి కుంచెం చెప్పాలి. వాళ్ళకు నిద్ర పట్టి చావదు కాబట్టి, వాళ్ళు మేల్కున్నప్పుడు మనం మాత్రం ఎందుకు నిద్ర పోవాలనే కుళ్ళుతో వాళ్ళు మన్ని నిద్ర లేపుతారు. పోనీ ఆ విషయం ఒప్పుకుంటారా అంటే అదీ లేదు. బద్ధకం మంచిది కాదని, పొద్దున్నే లేస్తే ఎన్నో పనులు అవుతాయని బొంకుతారు. అంతా ఉత్తినే. అసలు వాళ్ళు నిద్ర లేచాక చేసే పనే, వేరే పడుకున్న వాళ్ళని నిద్ర లేపడం.

ఇంతకీ ఎక్కడ ఉన్నాను. ఆ! సీ గాన పెసూనాంబ నన్ను నిద్ర లేపింది. లేపడమే కాదు. నాకు కళ్ళు నులుముకునే టైం కూడా ఇవ్వకుండా, “నువ్వు బాగుందని చెప్పావని, నేను మా ఇంట్లో వాళ్ళతో సీ రామ రాజ్జం సినిమాకి వెళ్ళాను. కానీ నాకేం నచ్చలేదు. నిన్ను కడిగి పారేద్దామని వచ్చాను,” చెప్పింది.

“మా రాధ ఎలాగూ నన్ను కాసేపయ్యాక స్నానం పేరుతో కడిగి పారేస్తుందిలే. ఇంతకీ నీకు సీ రామ రాజ్జంలో ఏం నచ్చలేదు?” అడిగాను నేను.

“భాలక్రిష్ణ లావుగా ఉన్నాడు.”

నాకు బోలెడు ఖోపం వచ్చేసింది. అదే ఈ మళయాళం సినిమాల్లో ఐతే మోగన్‌లాల్ లాంటి హీరోలు అడ్డ పంచెలు కట్టుకుని అడ్డ దిడ్డంగా పెరిగిపోయి ఉన్నా, వాళ్ళ యాక్టింగ్ ముఖ్యం, అద్భుతంగా
చేశారు అంటారు. మన దాక వస్తే మాత్రం యాక్టింగ్ పట్టించుకోరు. హేంటో!

“భాలక్రిష్ణ ఎప్పుడూ లావుగానే ఉంటాడు. సీ రాముడిగా బాగా చేశాడా లేదా?”

“ఊరికే కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటాడు.”

“నీ చేగోడీలు నేను లాక్కుంటేనే నువ్వు శోకాలు పెడతావు. అలాంటిది పెళ్ళాం, పిల్లలు దూరం ఐతే సీ రాముడు అంతకంటే ఎక్కువ ఏడవనందుకు మెచ్చుకోవాలి.”

“హీరో అలా ఏడవచ్చా?”

“ఆ కథలో సీ రాముడు అలానే చేయాలి, అంతే కానే మాటి మాటికి వాచిపోయేలా తొడ కొట్టకూడదు. భాలక్రిష్ణ అలా హీరోయిజం చూపించిన సినిమాలు చూసి ఇంతకు ముందు నువ్వు బోలెడు చాలా నవ్వావు కద. ఇప్పుడు ఇలా నటించినా నచ్చకపోతే ఇంకెలా చచ్చేది?”

“కానీ నైనతారని సీతమ్మలా చూస్తూంటే నాకు తను షేం షేం బట్టలు వేసుకున్న పాత సినిమాలే గుర్తుకి వొచ్చాయి.”

నాకు ఆవేసం వచ్చింది. ఆవేసం అంటే ఖోపం లాంటిదే. ఆవేసం వస్తే బాగా ఆయాసం కూడా వస్తుంది. ఇది బాబాయి చెప్పాడు.

“అలా నీకు గుర్తు వచ్చిందంటే తప్పు నైనతారది కాదు. నీ కళ్ళది. ఈ సినిమాలో సీతమ్మగా కుదిరిందా లేదా అదొక్కటే నీ కళ్ళు పట్టించుకోవాల్సింది.”

“సీతని రాముడు అడవికి పంపించడం నాకు నచ్చలేదు.”

“అదేంటే? బాపుగారు హెంత వివరంగా చెప్పారు, రాముడు సీతని అడవికి ఎందుకు పంపించాల్సి వచ్చింది అని! నీ లాంటి మట్టి బుర్రలకు అర్థం అయ్యేలా, పెద్ద కిరీటం కూడ తెచ్చి రాముడి మీద పడేశారు. అదేదో నీ మీద పడేసినా బాగుణ్ణు.” గాఠిగా అరిచాను నేను.

“కానీ పాత లవకుసలో పజ్జాలు బోలెడన్ని ఉన్నాయి. ఇందులో లేవు. పజ్జాలు లేకపోతే అది దేవుడి సినిమా ఎలా అవుతుంది?” తను కూడా గాఠిగా అరిచింది సీ గాన పెసూనాంబ.

“నీకెందుకే పజ్జాలు? మొన్న సీ రామదాసులో ఉన్న “సిరికిం జెప్పడు” పజ్జమే నీకింకా అర్థం కాలేదు. అందుకే వాళ్ళు పజ్జాలు పెట్టలేదు. అందరికీ అర్థం కావాలని అలా తీశారు.”

“కాని నాకు అందులో కొన్ని డవిలాగులు అర్థం కాలేదురా!”

“అది నీ ఖర్మ. ఆ సినిమా తీసిన వాళ్ళు కూడా మరీ దిగజారలేరు కద.”

“ఒరేయి బుడుగూ, నన్ను వెక్కిరిస్తే నీ నడ్డి మీద ఛంపేస్తా. ఆ, ఇంకోటి! సీ రాముడికి లవకుసలకి మజ్జ కాస్త యుద్ధం పెట్టుంటే బావుండేది.”

“అప్పటికే సినిమా మూడు గంటలు అయి పోయింది కద. ఇంకా యుద్ధాలు పెడితే నీ లాంటి వారు చూడ్డానికి వెళ్తారా?”

“బుడుగూ, నువ్వు చాలా పక్షవాతంగా మాట్లాడుతున్నావు. ఎంతైనా నీకు ఆ బాపు-రమణ అంటే ఇష్టం!”

“హవును, రమణగారు నన్ను సృష్టించి ఇచ్చారు. బాపుగారు ఆయన ప్రాణ స్నేహితుడు. నాకు వాళ్ళంటే ఇష్టం ఎందుకు ఉండదు? అది పక్కన పెట్టు. బాపుగారు సినిమ హెంత అందంగా తీసారు! పాటలు హెంత బావున్నాయి! పిల్లలు ఇంకా హెంత బాగా చేశారు! స్క్రీన్ ప్లే హెంత బాగుంది! ఇలాంటివి పట్టించుకోకుండా వంకలు పెడితే నాకు ఖోపం వస్తుంది మరి.”

“ఇంతకీ ఏమంటావురా?”

“సీ రామ రాజ్జం చూస్తే పుణ్యం ఎలాగూ వస్తుంది. కానీ చూడకపోతే పాపం రావడం మాత్రం ఖాయం.”